19 października 2009 r.
9.30 - 9:50 Uroczyste otwarcie konferencji (aula 3)
Prof.zw.dr hab. Bogusław Śliwerski rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi
9.50 - 14:00 Obrady plenarne
Przewodnicząca dr hab. Iwona Chrzanowska, prof. WSP
9:50- 11:00 Prof. zw. dr hab. Czesław Kupisiewicz, prof. zw. dr hab. Bogusław Śliwerski - moderatorzy -
Edukacja alternatywna – czas dla uczestników na dyskusję i spory:
- dr Piotr Bauć (UG) - Edukacja alternatywna – oferty przywracania zapoznanych sensów?
- dr Iwona Paszenda (AHE) - Myślenie i działania twórcze
- mgr Wiesława Martyniuk (UZ) - Alternatywy dla formalnego obrazu szkoły jako instytucji w uczniowskich metaforach
- mgr Elżbieta Antosik (SP w Bełdowie) - Status innowacji – potrzeba czy przymus?
11:00- 11:40 Prof. Dr Hein Retter - John Dewey als Reformpädagoge und die Erziehung zur Demokratie
11:40 - 12:10 Prof. zw. dr hab. Zbyszko Melosik (UAM Poznań) - Słoneczna (poza)kulturowa rzeczywistość – tożsamość typu „all inclusive”
12:10- 12:30 Przerwa kawowa
12:30- 13:00 Prof.zw.dr hab. Olga Czerniawska (AHE) - Andragogika z perspektywy badań biograficznych
13:00- 13:30 Dr hab. Amadeusz Krause, prof. UG (UG) - Pedagogika pobocza - złudzenia i nadzieje alternatywności w pedagogice specjalnej
13:30- 14:00 Prof. zw. dr hab. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska (WSP w Łodzi) - Co zmienia się w edukacji dzieci? Raport eksperta MEN ds. nowych podstaw programowych
14:00- 15:00 Obiad
15:00- 16:30 Obrady sekcji: 1 (sala 26), 2 (sala 25), 4 (sala 24), 6 (sala 27)
16:30- 17:00 Przerwa kawowa
17.00-19.00 Obrady sekcji 1 (sala 26), 2 (sala 25), 4 (sala 24), 6 (sala 27)
17:00- 19:00 Warsztaty (równolegle)
1) Mariusz Budzyński („ALA” Wrocław) - Tutoring rozwojowy – alternatywnym programem wychowania w szkole - doświadczenia liceów ALA i trzech publicznych gimnazjów we Wrocławiu (sala 21)
2) Elżbieta Zubrzycka (GWP) - Kiedy zabawa oznacza dręczenie (sala 13)
3) Sebastian Ciszewski (UŁ) – Spotkanie z Mistrzem (spotkanie dla studentów) (sala 23)
4) Katarzyna Bocheńska-Włostowska (WSP TWP Warszawa) – W drodze do satysfakcjonującej i sprawnej komunikacji (sala 28)
5) Johannes Kiersch - Waldorfski program nauczania (sala 20)
20:00 Bankiet (hotel Savoy, ul. Traugutta 6)
20 października 2009 r.09:00- 14:00 Obrady plenarne (aula 3)
Przewodnicząca prof.zw.dr hab. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska
09:00- 9:40 Prof. Dr Johannes Kiersch - Tradition und Fortschritt in der Waldorfpädagogik" (Tradycja i postęp w pedagogice waldorfskiej”
9.40 -10.10 Prof. zw.dr hab. Kazimierz Przyszczypkowski (UAM Poznań) - Edukacja (nie) kanoniczna – obejmujące się magisteria
10.10- 10.40 Prof. dr hab. Wiesław Ambrozik (UAM Poznań) - (Nie)Obecność pedagogiki w praktyce resocjalizacyjnej
10.40- 11.10 Dr hab.inż. Marek Gawrysiak (Politechnika Białostocka) - Wytresowany pies czy autonomiczny kot. O edukacji komputacjonalistycznej i konstruktywistycznej
11:10- 11:40 Dr Agnieszka Gromkowska-Melosik (UAM Poznań) - Socjopatologia sukcesu edukacyjnego w kulturze natychmiastowości
11:40- 12:00 Przerwa kawowa
12:00- 12:30 Prof. dr hab. Ewa Solarczyk – Ambrozik i dr Małgorzata Rosalska (UAM Poznań) – Badania edukacyjne jako podstawa formułowania strategii oświatowych na poziomie lokalnym
12:30- 13:00 Dr hab. Mirosława Nowak-Dziemianowicz, prof. DSW (DSW Wrocław) - Edukacja alternatywna w perspektywie krytycznej analizy dyskursu
13:00- 13:30 Dr hab. Lucyna Telka, prof. UŁ (UŁ) - Ideologia (koncepcja pedagogiczna) w przekształcaniu przestrzeni społecznej placówki
13.30-14.00 Dr hab. Tadeusz Szewczyk, prof. WSP (WSP w Łodzi) - Tożsamość w garnku i nad patelnią
14:00- 15.00 Obiad
15.00- 16:30 Obrady sekcji: 3 (sala 26), 5 (sala 25), 7 (sala 24)
16:30- 17:00 Przerwa kawowa
17.00 – 19.00 Obrady sekcji: 3 (sala 26), 5 (sala 25)
17:00- 19:00
10.30-15.00 Warsztaty (równolegle)
1) Warsztat studencki „Barwy tęczy- edukacja alternatywna” (sala 24)
2) Beata Owczarska (Instytut Edukacji Ustawicznej – dr Beata Owczarska) - Aktywni studenci uczą się lepiej (sala 21)
3) Elżbieta Zubrzycka (GWP) – Spotkanie autorskie z nauczycielami i rodzicami (aula 3)
4) Małgorzata Miksza (UŁ) - Montessori a gramatyka. „W królestwie części mowy” – prezentacja opowieści M. Montessori (z przeznaczeniem dla dzieci przedszkolnych i szkolnych) (sala 23)
5) Marzanna Farnicka (UZ) - Potrzeby rozwojowe – czemu nie edukacyjne? (sala 28)
Sesja plakatowa Centrum Służby Rodzinie w Łodzi (korytarz 3 piętro)
20:30 – 22.30 Występ Zespołu NIJAK (klub studencki)
21 października 2009 r.
09:30- 14:30 Obrady plenarne (aula 3)
Przewodniczący prof.zw.dr hab. Bogusław Śliwerski
09:30- 10:00 Dr hab. Stanisław Dylak (UAM Poznań) – Szkoły alternatywne dla szkoły masowej
10:00- 11:00 Dr Kathleen Forsythe (Vancouver, Kanada) - SelfDesign Learning Community. Alternative ways of Learning (SelfDesign – ucząca się społeczność. Alternatywne sposoby uczenia się)
11:00- 11:30 Film, prezentacja przedpremierowa - “Szkoły demokratyczne w Polsce” – wprowadzenie Włodzisław Kuzitowicz
11:30- 12:00 Przerwa kawowa
12:00- 12:30 Dr hab. Roman Leppert, prof. UKW (UKW Bydgoszcz) - Edukacja zróżnicowana jako alternatywa edukacyjna. Rekonstrukcja założeń.
12:30- 13:00 Dr hab. Hanna Kostyło (UMK Toruń) – Paulo Freire – nieobecność nieusprawiedliwiona?
13.00- 13.10 Dr hab. Jolanta Kruk (UG) – Formy edukacji w muzeach, centrach nauki i wystawach interaktywnych
13:10- 13:40 Dr hab. Mirosław Kowalski (UZ) - Edukacyjne kierunkowskazy (refleksje o współczesnej teorii pedagogicznej)
13:40- 14:30 Dyskusja. Zamknięcie konferencji
Sekcja 1. Edukacyjne alternatywy wspierania rozwoju i procesu twórczego
Prowadzenie obrad: dr Beata Jachimczak (WSP w Łodzi)
dr Dorota Podgórska-Jachnik (WSP w Łodzi)
Pierwsza część sekcji 15.00 – 16.30
Aktywność twórcza – środek i cel działań edukacyjnych
Dr hab. Andrzej Murzyn (Uniwersytet Śląski, Cieszyn, Wydział Etnologii i Nauk o Edukacji ) - Między rodziną i szkołą – w poszukiwaniu sensu pedagogiki alternatywnej
Dr Mirosława Moszkowicz (Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN w Krakowie, Wydział Sztuki) - Współczesna kultura wizualna - nowe wyzwania edukacji(artystycznej)
Dr Jolanta Bonar (Uniwersytet Łódzki, Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Twórczość w edukacji wczesnoszkolnej
Elżbieta Walczak (Zespół Kolegiów Nauczycielskich w Koszalinie) - Psychorysunek i biblioterapia jako wybrane formy arteterapii w procesie wychowania dzieci i młodzieży
Prof.zw.dr hab. Eugeniusz Józefowski (Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Głogowie) - Edukacja artystyczna w działaniach warsztatowych na podstawie aktywności własnej
Druga część sekcji 17.00 – 19.00
Alternatywy edukacyjne wspierania rozwoju – obszary, założenia teoretyczne i egzemplifikacje
Dr Krystyna Kusiak (Uniwersytet im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie) - Program kształcenia - obszar obowiązków i wolności
Dr Jarosław Bąbka (Uniwersytet Zielonogórski, Wydział Pedagogiki, Socjologii i Nauk o Zdrowiu) - Ciągłość i zmiana w zakresie idei uczenia we współpracy
Dr Mirosława Nyczaj-Drąg (Uniwersytet Zielonogórski, Pracownia Edukacji Przedszkolnej i Wczesnoszkolnej) - „Sukcesowi trzeba pomóc”, czyli o edukacji dziecka w rodzinie klasy średniej
Dr Anna Buła (Uniwersytet Łódzki) - Dydaktyczne możliwości zastosowania dociekań filozoficznych w kształceniu filozoficznym
Dr Danuta Michałowska (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; Wydział Nauk Społecznych, Instytut Filozofii, Zakład Dydaktyki Filozofii i Nauk Społecznych) - Kształtowanie wartości etycznych metodami dramy i psychodramy
Mgr Aleksandra Mordzińska (Makro Cash and Carry S.A.) - Hermeneutyka – jedna z metod badawczych filozofii wychowania
Dr Beata Bednarczuk (Uniwersytet im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie Instytut Pedagogiki) - Doświadczanie uczenia się w relacjach absolwentów klas Montessori – wstępne rozpoznanie
Mgr Danuta Aleksa (Zespół Kolegiów Nauczycielskich w Koszalinie) - Pedagogika zabawy w praktyce- propozycje rozwiązań metodycznych
Sekcja 2. Alternatywy edukacyjne – rozwiązania zagraniczne
Prowadzenie obrad: dr Piotr Plichta (WSP w Łodzi)
dr Jacek Pyżalski (WSP w Łodzi)
Pierwsza część sekcji 15.00 – 16.30
Prof.dr hab. Walentyna Łozowiecka (Akademia Nauk Pedagogicznych w Kijowie – Ukraina) - Kompetencje nauczyciela wobec współczesnych wyzwań społeczno-ekonomicznych
Doc.dr Oksana Zabolotna (Państwowy Uniwersytet Pedagogiczny w Umaniu, Ukraina) - Koncepcja „czas” w porównawczo-pedagogicznych badaniach edukacji alternatywnej
Doc.PhDr. CSc. Jaroslav Balvín (Univerzita Konstantina Filozofa Nitra, Słowacja) - Metody alternativni výnky romskich déti
Dr Marek Budajczak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Carden – „klasyczna” alternatywa w amerykańskiej edukacji
Dr Mirosława Cylkowska-Nowak (Uniwersytet Medyczny w Poznaniu, Zakład Edukacji) - Ijime, hikikomori i edukacja alternatywna w Japonii
Mgr Karolina Domagalska-Nowak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Społeczne funkcje szkolnictwa średniego w Norwegii
Druga część sekcji 17.00 – 18.45
Dr Jarema Drozdowicz (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych, Zakład Socjologii Edukacji) - Edukacja językowa w Gwatemali – alternatywa edukacyjna, polityczna, czy kulturowa?
Dr Tomasz Gmerek (Uniwersytet Medyczny w Poznaniu) - Edukacja i tożsamość etniczna mniejszości na Dalekiej Północy. Studium przypadku szkolnictwa dla Nieńców w Rosji
Dr Sylwia Grzegorzewska (Uniwersytet Łódzki) - Alternatywne sposoby realizacji edukacji wczesnoszkolnej na przykładzie kształcenia zróżnicowanego
Mgr Aleksandra Maj (Uniwersytet Łódzki, Katedra Pedagogiki Przedszkolnej i Wczesnoszkolnej) - Koncepcja edukacji przedszkolnej na przykładzie przedszkoli Reggio Emilia we Włoszech
Dr Inetta Nowosad (Uniwersytet Zielonogórski) - Ewolucja koncepcji autonomii szkół publicznych w Europie
Mgr Dorota Piwowarska – Edukacja domowa w praktyce
Podsumowanie sekcji 18.45 – 19.00
Sekcja 3. Cyfrowość to alternatywa?Prowadzenie obrad: dr Piotr Plichta (WSP w Łodzi)
dr Jacek Pyżalski (WSP w Łodzi)
Era Cyfrowa nadeszła… Młodzież z którą pracujemy na co dzień korzysta z nowych technologii komunikacyjnych, które odgrywają znaczącą rolę w jej życiu. Póki co, mamy zwykle wybór, czy w nauczaniu i wychowaniu chcemy z tzw. nowych mediów, głównie Internetu i telefonów komórkowych korzystać, czy nie. Wydaje się jednak, że możliwość wyboru coraz bardziej się kurczy.
Podczas sesji będziemy chcieli przeanalizować wraz z uczestnikami, jakie szanse i możliwości dla pedagoga i jego podopiecznych niosą nowe media. Czy w rzeczywistości stwarzają one szanse alternatywnych oddziaływań dydaktycznych i wychowawczych? A może czy chcemy, czy nie chcemy nowe media zmienią całe podstawy edukacji i po prostu nie ma dla tych zmian alternatywy?
Do udziału w obradach sekcji 3 zapraszamy wszystkich chętnych uczestników konferencji
zainteresowanych tak zarysowaną problematyką.
Obrady będą prowadzone w nieco innej formule
– bez tradycyjnie rozumianych wystąpień w formie referatów.
Całą sekcję podzieliliśmy na pięć podsesji:
I „Pedagog w blogosferze”Prowadzenie internetowych pamiętników blogów – jest bardzo rozpowszechnione wśród internautów. Podejmują się także tego nauczyciele. Do udziału w sesji zaprosiliśmy znanych blogerów – pedagogów (a może pedagogów – blogerów?): Bogusława Śliwerskiego – profesora, rektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi; Dariusza Chętkowskiego – polonistę XI LO w Łodzi, autora książek i komentatora; Marcina Małego – nauczyciela w Zespole Szkół im. E. Godlewskiego w Piotrkowicach Małych oraz lektora języka angielskiego na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i praktyka e-learningu. Będziemy prowadzić z ich udziałem dyskusję panelową dotyczącą doświadczeń w prowadzeniu bloga, znaczenia tego rodzaju działań oraz tego jak obecność w cyberprzestrzeni przekłada się na ich pracę pedagogiczną. Poruszymy także problem tego, jak nauczyciel-bloger spostrzegany jest przez różne grupy odbiorców.
II „Cyfrowość jako ryzyko”
Korzystanie z nowych mediów niesie potencjalne problemy przed którymi może stanąć nauczyciel-wychowawca. W tej część przyjrzymy się takim sprawom jak dysfunkcjonalne korzystanie z Internetu i agresja elektroniczna. Spojrzymy na problem z dwóch perspektyw: naukowej - w oparciu o wyniki badań prowadzących sesję oraz praktycznej, gdzie przeanalizujemy codzienne doświadczenia pedagogiczne. Do udziału w sesji zaprosiliśmy pedagogów z placówek szkolnictwa specjalnego. Autorami podsesji będą Jacek Pyżalski i Piotr Plichta z Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi.
III „Spotkanie z Cyfrowym Tubylcem”
Część młodych ludzi jest szczególnie zaangażowana w korzystanie z nowych mediów. Są kimś, kogo Marc Prensky nazwał cyfrowymi tubylcami, czyli osobami dla których język nowych mediów jest równie naturalny, jak czytanie książki dla tych, którzy urodzili się wcześniej. Zaprosiliśmy kilka takich osób. Uczestnicy sesji będą mieli okazję sami skonstruować tą część spotkania zadając naszym Gościom pytania dotyczące ich zaangażowania w nowe technologie komunikacyjne.
IV „Cyfrowy Tubylec się uczy”
Podsesja ta została zaprojektowana i zostanie przeprowadzona przez Lechosława Hojnackiego i Sabinę Furgoł z Kolegium Nauczycielskiego w Bielsku-Białej i placówki doskonalenia nauczycieli ROM-E "Metis"w Katowicach.
Kształtowanie młodego człowieka w erze społeczeństwa informacyjnego wymaga nie tylko dostępu do Internetu, sprzętu i oprogramowania, ale przede wszystkim głębokich zmian w podejściu pedagogicznym. Nowe media wymagają oparcia procesu dydaktycznego w strategii konstruktywistycznej. Trzeba zdefiniować od nowa cele nauczania, dobrać treści i metody nauczania, odpowiednie środki dydaktyczne, sformułować całkiem na nowo wymagania. Nowe narzędzia technologiczne muszą w tym procesie być obecne permanentnie i przezroczyście, podobnie jak niezauważalny (chociaż obecny w każdej dłoni) jest np. ołówek i zeszyt podczas lekcji biologii.
Podczas tej sesji będziesz miał okazję:
• usystematyzować wiedzę na temat kluczowych różnic między Tobą (cyfrowym imigrantem)
a uczniami (cyfrowymi tubylcami);
• zrozumieć, dlaczego szkoła zaprojektowana w XIX wieku nie jest w stanie dłużej spełniać swoich zasadniczych funkcji;
• spróbować sobie uzmysłowić, jak wykorzystać nowe możliwości umysłu cyfrowców, zamiast marnotrawić ich najlepsze cechy;
• zastanowić się, w jaki sposób należy przygotować młodego człowieka do korzystania
z możliwości społecznego Internetu w kontekście kształtowania kompetencji kluczowych
i pożądanych umiejętności człowieka ery Web 2.0.
V „Cyfrowy dziennikarz”
Autorzy tej sesji (p. Waldemar Pawlik ze Szkoły Podstawowej nr 218 w Aninie i jego Uczniowie) tak piszą o tym co będą przedstawiać:
„Na początku działalności koła dziennikarskiego (2004 r.) wydawaliśmy gazetkę szkolną, ale z kilku powodów zrezygnowaliśmy z tej formy działalności. Po pierwsze, gazetka była zbyt czasochłonna, kosztowna i niestety – często jednorazowa (po przeczytaniu lądowała w koszu). Po drugie, artykuły do gazetki mogli pisać tylko Ci, którzy mieli ku temu predyspozycje. Po trzecie, wydaje się , że gazetka coraz mniej angażowała uczniów, zwłaszcza tych słabiej piszących, nie była dość atrakcyjna i stąd rodziła się potrzeba rozglądania się za czymś nowym…
To „nowe” związane było z uruchomieniem szkolnego radiowęzła i zakupieniem przez szkołę nowych, wydajniejszych komputerów. Dzięki temu zaczęliśmy przygotowywać okolicznościowe audycje radia szkolnego (z okazji Święta Niepodległości, Bożego Narodzenia, Dnia Kobiet, Dnia Matki…), a później filmy z wydarzeń szkolnych, ale także dotyczące naszego osiedla, parafii i miasta. Audycje po emisji nie lądowały w koszu, ale w postaci płyt CD pozostawały i pozostają w naszym archiwum, na stronach internetowych szkoły, na serwerach YouTube. Podobnie rzecz się miała z filmami. Filmy pokazywaliśmy w szkole, parafii, ale przygotowywaliśmy je też dla rodziców i dzięki temu pozyskiwaliśmy i pozyskujemy środki na zakup sprzętu.
Kończąc, na podstawie doświadczeń tych kilku lat pracy z dziećmi, wydaje się, że ta forma pracy koła, wraz z ciągłym rozwojem nowoczesnej technologii, Internetu, jest atrakcyjna dla dzieci, które mogą brać czynny udział w przygotowaniu i nagrywaniu audycji i filmów. Chętnie przedstawiają swoje pomysły i je realizują. Nie ujmując niczego w sensowności wydawania szkolnych gazetek my pozostaniemy przy naszych audycjach i filmach.”
Uczestnicy sesji:
Mgr Dariusz Chętkowski (XXI L.O. w Łodzi)
Artur Cnotalski (Game Lord, Łódź)
mgr Halina Fajcht (ZSS nr 7 w Łodzi)
mgr Bogumiła Feret (SOSW nr 4 w Łodzi)
mgr Sabina Furgoł (ROM „Metis” w Katowicach, Kolegium Nauczycielskie w Bielsku Białej)
mgr Lechosław Hojnacki (ROM „Metis” w Katowicach, Kolegium Nauczycielskie w Bielsku Białej)
Martyn Jakubowski (student WSP w Łodzi)
Mgr Marcin Mały (ZS w Piotrkowicach Małych)
mgr Waldemar Pawlik (Szkoła Podstawowa nr 218 w Aninie)
Dr Piotr Plichta (WSP w Łodzi)
Dr Jacek Pyżalski (WSP w Łodzi)
Prof.zw.dr hab. Bogusław Śliwerski (WSP w Łodzi)
mgr Krzysztof Wilski (Stowarzyszenie Mediatorów „Porozumienie” Łódź)
Sekcja 4. Alternatywy w edukacji szkolnej i akademickiej
Prowadzenie obrad: dr Joanna Szewczyk-Kowalczyk (WSP w Łodzi)
dr Magdalena Błędowska (Uniwersytet Łódzki)
dr Alina Wróbel (Uniwersytet Łódzki)
Pierwsza część sekcji 15.00 – 16.30
Dr Joanna Cukras-Stelągowska (Uniwersytet im. Mikołaja Kopernika w Toruniu; Katedra Teorii Opieki i Wychowania Wydziału Nauk Pedagogicznych), mgr Jakub Stelągowski (Uniwersytet im. Mikołaja Kopernika w Toruniu Katedra Etnologii i Antropologii Kulturowej) - Przygminne szkółki niedzielne jako alternatywne formy edukacji dla dzieci żydowskich
Dr Anita Famuła-Jurczak (Uniwersytet Zielonogórski) - Pejzaż gimnazjów prowadzonych przez stowarzyszenia
Mgr Katarzyna Zatorska (Szkoła Podstawowa nr 139 w Łodzi) - Warunki i możliwości zaspokajania potrzeb edukacyjnych w szkole. Z opinii dyrektorów szkół ogólnodostępnych
Mgr Małgorzata Sienna (Łódzkie Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego) - Kształcenie zadaniowe-modułowe w systemie edukacji zawodowej, proces tworzenia modelu kwalifikacji zawodowych
Druga część sekcji 17.00 – 19.00
PhDr.PaedDr. Miroslav Gejdoš, PhD. (Pedagogická fakulta. Katedra pedagogiky, Katolícka univerzita) - Fenomén humanizácie vo výchovno - vzdelávacom procese uplatňovaní ako východisko prechodu od individualizácie k personalizácii žiaka
PaedDr. Zlatica Huľová PhD. (Pedagogická fakulta Univerzity Mateja Bela, Banská Bystrica) - Alternatívne koncepcie ako východiská pre inovačné edukačné tendencie v kontexte experimentálneho skúmania. Alternative concepts as the basis for innovative educational trends in the context of experimental research
Dr Sławomir Banaszak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) - Redukcjonizm ekonomiczny a polska edukacja akademicka
Dr Maria Dąbrowska-Bąk (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Szkoła w pętli etatyzmu
Dr Daria A. Hejwosz (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Społeczne funkcje Uniwersytetu Harvarda
Mgr Magdalena Celeban (ZSSB w Częstochowie) - Umiejętności wychowawcze nauczycieli w podejściu analizy transakcyjnej
Sekcja 5. Wspieranie rozwoju - wyzwania, propozycje, rozwiązania praktyczne
Prowadzenie obrad: prof.dr hab. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska (WSP w Łodzi)
dr hab. Iwona Chrzanowska (prof. WSP w Łodzi)
Pierwsza część sekcji 15.00 – 16.30
Kształcenie nie-specjalne – potrzeby, wyzwania, rzeczywistość
Dr Beata Jachimczak (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Perspektywy alternatywnych form kształcenia dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych
Mgr Joanna Przybyszewska (Przedszkole Specjalne nr 1 w Łodzi) - Zaspokajanie potrzeb edukacyjnych dziecka niepełnosprawnego na etapie kształcenia przedszkolnego i podstawowego w opiniach rodziców
Mgr Magdalena Charbicka (Przedszkole Specjalne nr 1 w Łodzi) - Czy szkoła wspiera dziecko z trudnościami w uczeniu się? Z opinii rodziców
Mgr Renata Machalska (Zespół Szkół Specjalnych Nr 2 w Łodzi) - Czy szkoły ogólnodostępne rzeczywiście są alternatywą dla kształcenia segregacyjnego? Z opinii nauczycieli szkół specjalnych i ogólnodostępnych.
Krzysztof Wawrzyn (Student DSW we Wrocławiu) - Materiały alternatywne w edukacji domowej jako forma wspierania rozwoju dziecka z niepełnosprawnością intelektualną
Mgr Janina Smolińska-Mlak, dr Aleksander Smoliński (Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu) - Dary losu
Druga część sekcji 17.00 – 19.00
Po pierwsze – nie szkodzić
Dr, prof. WSP Dorota Podgórska-Jachnik (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Anty-surdopedagogika?
Dr Paweł Kijo (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Kultura zdrowotna wyzwaniem współczesnej edukacji
Mgr Sylwester Janek (Wyższa Szkoła Edukacji Zdrowotnej w Łodzi, Stowarzyszenie Centrum Wsparcia Terapeutycznego) - Rola socjoterapeuty we współczesnej szkole podstawowej
Dr Barbara Olszewska (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Choroba przewlekła ucznia – przeszkoda czy wyzwanie edukacyjne
Dr n.med. Małgorzata Wojciechowska (Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi) - Adaptacja osoby starszej do hospitalizacji
Dr Hubert Tomkowiak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; Wydział Studiów Edukacyjnych) - Edukacja refleksyjna jako bazowa forma profilaktyki integralnej
Dr Zbigniew Tokarski (Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi) - Analiza problematyki prac magisterskich na kierunku pedagogika o specjalności promocja zdrowia
Sekcja 6. Aktualne relacje teorii wychowania z praktyką edukacji alternatywnejProwadzenie obrad: dr Paweł Kijo (WSP w Łodzi)
dr Barbara Olszewska (WSP w Łodzi)
Pierwsza część sekcji 15.00 – 16.30
Formacja wiedzy pedagogicznej
Prof.dr hab. Nikolaj Smetanski (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Charakterystyka istoty wychowania jak elementu składowego procesu pedagogicznego według edukacji alternatywnej
Mgr Tomasz Bilicki (Centrum Służby Rodzinie w Łodzi) - Wpływ psychoanalizy na pedagogikę
Dr Andrzej Sztylka (Akademia Podlaska w Siedlcach) – Godność ludzka, wiedza i edukacja permanentna u podstaw nowoczesnej demokracji humanistycznej
Dr Magdalena Karkowska (Uniwersytet Łódzki, Katedra Badań Edukacyjnych) - Młodzież i tożsamość – społeczne przestrzenie identyfikacji. Założenia metodologiczne badań
Druga część sekcji 17.00 – 19.00
Poszukiwanie autentycznego obrazu wychowania
Dr n.med. Wojciech Kołodziej (NZOZ „SPEC-MED” Specjalistyczny Ośrodek Higieny i Terapii Psychicznej) - Edukacja polityczno-prawna społeczeństwa polskiego wobec współczesnych realiów
Dr Joanna Szłapińska (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Edukacyjny styl życia jako wyznacznik kształtowania karier
Dr Bogusław Dzięcioł (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych, Zakład Resocjalizacji) - Warunki zastosowań wiedzy nauk społecznych do profilaktyki wychowawczej. Na przykładzie analizy funkcji kierunkowych interakcji kreujących ład społeczny
Dr Ewa Tłuczek-Tadla (Uniwersytet Rzeszowski, Instytut Pedagogiki) - Edukacja obywatelska w oddolnych stowarzyszeniach młodzieżowych na przykładzie „Parlamentu Młodzieży” z Przemyśla
Mgr Alina Jadwiga Jezierska (Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Nr 1 w Kutnie) - Sukcesy i porażki inicjatyw edukacyjnych na przykładzie działalności INTEGRACYJNEGO KLUBU EUROPEJSKIEGO IDŹMY RAZEM
Mgr Maciej J. Wielobób (Pracownia Jogi Macieja Wieloboba, Kraków), System wychowawczy jogi klasycznej
Mgr Anna Żaczek (Stowarzyszenie WIOSNA Kraków) - „Każde dziecko ma prawo do sukcesu” – edukacyjny projekt AKADEMIA PRZYSZŁOŚCI
Sekcja 7. (studencka) „Quo vadis edukacjo alternatywna?”
Prowadzenie obrad: mgr Sebastian Ciszewski (Uniwersytet Łódzki)
Zapraszamy trzyosobowe delegacje studenckich kół naukowych z prezentacjami 15 min., które będą odpowiedzią
na tytułowe pytanie. W ramach sekcji również prezentacje organizatorów warsztatu oraz dyskusja.
poniedziałek, 12 października 2009
czwartek, 8 października 2009
Program Konferencji Edukacja alternatywna w Łodzi
zapowiada się bardzo interesująco. Oto jesgo struktura:
Edukacja Alternatywna – dylematy teorii i praktyki – 19-21.10. 2009
19 października 2009 r.
9.30 - 9:50 Uroczyste otwarcie konferencji
Prof.zw.dr hab. Bogusław Śliwerski rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi
9.50 - 14:00 Obrady plenarne I
Przewodnicząca dr hab. Iwona Chrzanowska, prof. WSP
9:50- 11:00 Prof. zw. dr hab. Czesław Kupisiewicz, prof. zw. dr hab. Bogusław Śliwerski - moderatorzy -
Edukacja alternatywna – czas dla uczestników na dyskusję i spory:
- dr Piotr Bauć (UG) - Edukacja alternatywna – oferty przywracania zapoznanych sensów?
- dr Iwona Paszenda (AHE) - Myślenie i działania twórcze
- mgr Wiesława Martyniuk (UZ) - Alternatywy dla formalnego obrazu szkoły jako instytucji w uczniowskich metaforach
- mgr Elżbieta Antosik (SP w Bełdowie) - Status innowacji – potrzeba czy przymus?
11:00- 11:40 Prof. Dr Hein Retter - John Dewey als Reformpädagoge und die Erziehung zur Demokratie
11:40 - 12:10 Prof. zw. dr hab. Zbyszko Melosik (UAM Poznań) - Słoneczna (poza)kulturowa rzeczywistość – tożsamość typu „all inclusive”
12.10 – 12.30 Przerwa kawowa
12:30- 13:00 Prof.zw.dr hab. Olga Czerniawska (AHE) - Andragogika z perspektywy badań biograficznych
13:00- 13:30 Dr hab. Amadeusz Krause, prof. UG (UG) - Pedagogika pobocza - złudzenia i nadzieje alternatywności w pedagogice specjalnej
13:30- 14:00 Prof. zw. dr hab. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska (WSP Łódź) - Co zmienia się w edukacji dzieci ? Raport eksperta MEN ds. nowych podstaw programowych
14:00- 15:00 Obiad
15:00- 16:30 Obrady sekcji: 1, 2, 4, 6
16:30- 17:00 Przerwa kawowa
17.00-19.00 Obrady sekcji 1, 2, 4, 6
17:00- 19:00 Warsztaty (równolegle)
1) Mariusz Budzyński („ALA” Wrocław) - Tutoring rozwojowy – alternatywnym programem wychowania w szkole - doświadczenia liceów ALA i trzech publicznych gimnazjów we Wrocławiu
2) Elżbieta Zubrzycka (GWP) - Kiedy zabawa oznacza dręczenie
3) Sebastian Ciszewski (UŁ) – Spotkanie z Mistrzem - Cz. Kupisiewiczem (spotkanie dla studentów)
4) Katarzyna Bocheńska-Włostowska (WSP TWP Warszawa) - W poszukiwaniu umiejętności i doświadczenia. Idea Otwartej Akademii Umiejętności jako przykład edukacji alternatywnej
5) Johannes Kiersch – Martyn Rawson - Waldorfski program nauczania
20:00 Bankiet (hotel Savoy, ul. Traugutta 6)
20 października 2009 r.
09:00- 11:40 Obrady plenarne II.1
Przewodnicząca prof.zw.dr hab. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska
09:00- 9:40 Prof. Dr Johannes Kiersch - Tradition und Fortschritt in der Waldorfpädagogik" (Tradycja i postęp w pedagogice waldorfskiej”
9.40 -10.10 Dr Agnieszka Gromkowska-Melosik (UAM Poznań) - Socjopatologia sukcesu edukacyjnego w kulturze natychmiastowości
10.10- 10.40 Prof. Dr Friedhelm Beiner - Korczaks Pädagogik
10.40- 11.10 Dr hab.inż. Marek Gawrysiak (Politechnika Białostocka) - Wytresowany pies czy autonomiczny kot. O edukacji komputacjonalistycznej i konstruktywistycznej
11:10- 11:40 Prof. dr hab. Wiesław Ambrozik (UAM Poznań) - (Nie)Obecność pedagogiki w praktyce resocjalizacyjnej
11:40- 12:00 przerwa kawowa
12:00- 14:00 Obrady plenarne II.2
12:00- 12:30 Prof. dr hab. Ewa Solarczyk – Ambrozik i dr Małgorzata Rosalska (UAM Poznań) – Badania edukacyjne jako podstawa formułowania strategii oświatowych na poziomie lokalnym
12:30- 13:00 Dr hab. Mirosława Nowak-Dziemianowicz, prof. DSW (DSW Wrocław) - Edukacja alternatywna w perspektywie krytycznej analizy dyskursu
13:00- 13:30 Dr hab. Lucyna Telka, prof. UŁ (UŁ) - Ideologia (koncepcja pedagogiczna) w przekształcaniu przestrzeni społecznej placówki
13.30-14.00 Dr hab. Tadeusz Szewczyk, prof. WSP (WSP Łódź) - Tożsamość w garnku i nad patelnią
14:00- 14:50 Obiad
15.00- 16:30 Obrady sekcji: 3, 5, 7
16:30- 17:00 Przerwa kawowa
17.00 – 19.00 Obrady sekcji: 3, 5
17:00- 19:00 WARSZTATY – równolegle
Warsztat studencki „Barwy tęczy- edukacja alternatywna”
Beata Owczarska (Instytut Edukacji Ustawicznej – dr Beata Owczarska) - Aktywni studenci uczą się lepiej
Elżbieta Zubrzycka (GWP) – Spotkanie autorskie z nauczycielami i rodzicami
Małgorzata Miksza (UŁ) - Montessori a gramatyka. „W królestwie części mowy” – prezentacja opowieści M. Montessori (z przeznaczeniem dla dzieci przedszkolnych i szkolnych)
Marzanna Farnicka (UZ) - Potrzeby rozwojowe – czemu nie edukacyjne?
Sesja plakatowa Centrum Służby Rodzinie w Łodzi
20:30 – 22.30 Występ Zespołu NIJAK
21 października 2009 r.
09:30- 11:30 Obrady plenarne III.1
Przewodniczący prof.zw.dr hab. Bogusław Śliwerski
09:30- 10:00 Dr hab. Stanisław Dylak (UAM Poznań) – Szkoły alternatywne dla szkoły masowej
10:00- 10:30 Dr hab. Danuta Waloszek prof. AP (AP Kraków) – Kto powinien/może uczyć dzieci sześcioletnie w szkole? Nauczyciel dziecka potrzebny inaczej
10:30- 11:00 Dr Kathleen Forsythe (Vancouver, Kanada) - SelfDesign Learning Community. Alternative ways of Learning (SelfDesign – ucząca się społeczność. Alternatywne sposoby uczenia się)
11:00- 11:30 Prof. zw.dr hab. Kazimierz Przyszczypkowski (UAM Poznań) - Edukacja (nie) kanoniczna – założenia ogólne
11:30- 12:00 Przerwa kawowa
12:00- 13:40 Obrady plenarne III.2
12:00- 12:30 Dr hab. Roman Leppert, prof. UKW (UKW Bydgoszcz) - Edukacja zróżnicowana jako alternatywa edukacyjna. Rekonstrukcja założeń.
12:30- 13:00 Dr hab. Hanna Kostyło (UMK Toruń) – Paulo Freire – nieobecność nieusprawiedliwiona?
13.00- 13.10 Dr hab. Jolanta Kruk (UG) – Formy edukacji w muzeach, centrach nauki i wystawach interaktywnych
13:10- 13:40 Dr hab. Mirosław Kowalski (UZ) - Edukacyjne kierunkowskazy (refleksje o współczesnej teorii pedagogicznej)
13:40- 14:30 Dyskusja. Zamknięcie konferencji
Sekcja 1. Edukacyjne alternatywy wspierania rozwoju i procesu twórczego
Prowadzenie obrad: dr Beata Jachimczak (WSP w Łodzi)
dr Dorota Podgórska-Jachnik (WSP w Łodzi)
Mgr Danuta Aleksa (Zespół Kolegiów Nauczycielskich w Koszalinie) - Pedagogika zabawy w praktyce- propozycje rozwiązań metodycznych
Dr Jarosław Bąbka (Uniwersytet Zielonogórski, Wydział Pedagogiki, Socjologii i Nauk o Zdrowiu) - Ciągłość i zmiana w zakresie idei uczenia we współpracy
Dr Beata Bednarczuk (Uniwersytet im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie Instytut Pedagogiki) - Doświadczanie uczenia się w relacjach absolwentów klas Montessori – wstępne rozpoznanie
Dr Jolanta Bonar (Uniwersytet Łódzki, Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Twórczość w edukacji wczesnoszkolnej
Dr Anna Buła (Uniwersytet Łódzki) - Dydaktyczne możliwości zastosowania dociekań filozoficznych w kształceniu filozoficznym
Prof.zw.dr hab. Eugeniusz Józefowski (Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Głogowie) - Edukacja artystyczna w działaniach warsztatowych na podstawie aktywności własnej
Dr Krystyna Kusiak (Uniwersytet im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie) - Program kształcenia - obszar obowiązków i wolności
Dr Danuta Michałowska (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; Wydział Nauk Społecznych, Instytut Filozofii, Zakład Dydaktyki Filozofii i Nauk Społecznych) - Kształtowanie wartości etycznych metodami dramy i psychodramy
Mgr Aleksandra Mordzińska (Makro Cash and Carry S.A.) - Hermeneutyka – jedna z metod badawczych filozofii wychowania
Dr Mirosława Moszkowicz (Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN w Krakowie, Wydział Sztuki) - Współczesna kultura wizualna - nowe wyzwania edukacji(artystycznej)
Dr Mirosława Nyczaj-Drąg (Uniwersytet Zielonogórski, Pracownia Edukacji Przedszkolnej i Wczesnoszkolnej) - „Sukcesowi trzeba pomóc”, czyli o edukacji dziecka w rodzinie klasy średniej
Dr hab. Urszula Szuścik (Uniwersytet Śląski, Cieszyn, Wydział Etnologii i Nauk o Edukacji) - Twórczość procesem psychologiczno-estetycznym w rozwoju dziecka
Elżbieta Walczak (Zespół Kolegiów Nauczycielskich w Koszalinie) - Psychorysunek i biblioterapia jako wybrane formy arteterapii w procesie wychowania dzieci i młodzieży
Sekcja 2. Alternatywy edukacyjne – rozwiązania zagraniczne
Prowadzenie obrad: dr Piotr Plichta (WSP w Łodzi)
dr Jacek Pyżalski (WSP w Łodzi)
Doc.PhDr. CSc. Jaroslav Balvín (Univerzita Konstantina Filozofa Nitra, Słowacja) - Metody alternativni výnky romskich déti
Dr Marek Budajczak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Carden – „klasyczna” alternatywa w amerykańskiej edukacji
Dr Mirosława Cylkowska-Nowak (Uniwersytet Medyczny w Poznaniu, Zakład Edukacji) - Ijime, hikikomori i edukacja alternatywna w Japonii
Mgr Karolina Domagalska-Nowak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Społeczne funkcje szkolnictwa średniego w Norwegii
Dr Jarema Drozdowicz (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych, Zakład Socjologii Edukacji) - Edukacja językowa w Gwatemali – alternatywa edukacyjna, polityczna, czy kulturowa?
Dr Tomasz Gmerek (Uniwersytet Medyczny w Poznaniu) - Edukacja i tożsamość etniczna mniejszości na Dalekiej Północy. Studium przypadku szkolnictwa dla Nieńców w Rosji
Dr Sylwia Grzegorzewska (Uniwersytet Łódzki) - Alternatywne sposoby realizacji edukacji wczesnoszkolnej na przykładzie kształcenia zróżnicowanego
Doc. PaedDr. Tomáš Jablonský, PhD., m.prof.KU (Katolícka univerzita v Ružomberku, Pedagogická fakulta, Katedra pedagogiky) - Analysis of the phase of educational influencing according to the model of R. R. Olivar and their application in teaching of moral education
Prof.dr hab. Walentyna Łozowiecka (Akademia Nauk Pedagogicznych w Kijowie – Ukraina) - Kompetencje nauczyciela wobec współczesnych wyzwań społeczno-ekonomicznych
Mgr Aleksandra Maj (Uniwersytet Łódzki, Katedra Pedagogiki Przedszkolnej i Wczesnoszkolnej) - Koncepcja edukacji przedszkolnej na przykładzie przedszkoli Reggio Emilia we Włoszech
Dr Monika Nęcka (Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN w Krakowie, Wydział Sztuki) - Obrazy z przeszłości i dla przyszłości – o identyfikacji kulturowej dzieci w szkołach międzynarodowych
Dr Inetta Nowosad (Uniwersytet Zielonogórski) - Ewolucja koncepcji autonomii szkół publicznych w Europie
Doc.dr Oksana Zabolotna (Państwowy Uniwersytet Pedagogiczny w Umaniu, Ukraina) - Koncepcja „czas” w porównawczo-pedagogicznych badaniach edukacji alternatywnej
Sekcja 3. Cyfrowość to alternatywa?
Prowadzenie obrad: dr Piotr Plichta (WSP Łódź)
dr Jacek Pyżalski (WSP Łódź)
Era Cyfrowa nadeszła… Młodzież z którą pracujemy na co dzień korzysta z nowych technologii komunikacyjnych, które odgrywają znaczącą rolę w jej życiu. Póki co, mamy zwykle wybór, czy w nauczaniu i wychowaniu chcemy z tzw. nowych mediów, głównie Internetu i telefonów komórkowych korzystać, czy nie. Wydaje się jednak, że możliwość wyboru coraz bardziej się kurczy.
Podczas sesji będziemy chcieli przeanalizować wraz z uczestnikami, jakie szanse i możliwości dla pedagoga i jego podopiecznych niosą nowe media. Czy w rzeczywistości stwarzają one szanse alternatywnych oddziaływań dydaktycznych i wychowawczych? A może czy chcemy, czy nie chcemy nowe media zmienią całe podstawy edukacji i po prostu nie ma dla tych zmian alternatywy?
Do udziału w obradach sekcji 3 zapraszamy wszystkich chętnych uczestników konferencji
zainteresowanych tak zarysowaną problematyką.
Obrady będą prowadzone w nieco innej formule
– bez tradycyjnie rozumianych wystąpień w formie referatów.
Całą sekcję podzieliliśmy na pięć podsesji:
I „Pedagog w blogosferze”
Prowadzenie internetowych pamiętników blogów – jest bardzo rozpowszechnione wśród internautów. Podejmują się także tego nauczyciele. Do udziału w sesji zaprosiliśmy znanych blogerów – pedagogów (a może pedagogów – blogerów?): Bogusława Śliwerskiego – profesora, rektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi; Dariusza Chętkowskiego – polonistę XI LO w Łodzi, autora książek i komentatora; Marcina Małego – nauczyciela w Zespole Szkół im. E. Godlewskiego w Piotrkowicach Małych oraz lektora języka angielskiego na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i praktyka e-learningu. Będziemy prowadzić z ich udziałem dyskusję panelową dotyczącą doświadczeń w prowadzeniu bloga, znaczenia tego rodzaju działań oraz tego jak obecność w cyberprzestrzeni przekłada się na ich pracę pedagogiczną. Poruszymy także problem tego, jak nauczyciel-bloger spostrzegany jest przez różne grupy odbiorców.
II „Cyfrowość jako ryzyko”
Korzystanie z nowych mediów niesie potencjalne problemy przed którymi może stanąć nauczyciel-wychowawca. W tej część przyjrzymy się takim sprawom jak dysfunkcjonalne korzystanie z Internetu i agresja elektroniczna. Spojrzymy na problem z dwóch perspektyw: naukowej - w oparciu o wyniki badań prowadzących sesję oraz praktycznej, gdzie przeanalizujemy codzienne doświadczenia pedagogiczne. Do udziału w sesji zaprosiliśmy pedagogów z placówek szkolnictwa specjalnego. Autorami podsesji będą Jacek Pyżalski i Piotr Plichta z Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi.
III „Spotkanie z Cyfrowym Tubylcem”
Część młodych ludzi jest szczególnie zaangażowana w korzystanie z nowych mediów. Są kimś, kogo Marc Prensky nazwał cyfrowymi tubylcami, czyli osobami dla których język nowych mediów jest równie naturalny, jak czytanie książki dla tych, którzy urodzili się wcześniej. Zaprosiliśmy kilka takich osób. Uczestnicy sesji będą mieli okazję sami skonstruować tą część spotkania zadając naszym Gościom pytania dotyczące ich zaangażowania w nowe technologie komunikacyjne.
IV „Cyfrowy Tubylec się uczy”
Podsesja ta została zaprojektowana i zostanie przeprowadzona przez Lechosława Hojnackiego i Sabinę Furgoł z Kolegium Nauczycielskiego w Bielsku-Białej i placówki doskonalenia nauczycieli ROM-E "Metis"w Katowicach.
Kształtowanie młodego człowieka w erze społeczeństwa informacyjnego wymaga nie tylko dostępu do Internetu, sprzętu i oprogramowania, ale przede wszystkim głębokich zmian w podejściu pedagogicznym. Nowe media wymagają oparcia procesu dydaktycznego w strategii konstruktywistycznej. Trzeba zdefiniować od nowa cele nauczania, dobrać treści i metody nauczania, odpowiednie środki dydaktyczne, sformułować całkiem na nowo wymagania. Nowe narzędzia technologiczne muszą w tym procesie być obecne permanentnie i przezroczyście, podobnie jak niezauważalny (chociaż obecny w każdej dłoni) jest np. ołówek i zeszyt podczas lekcji biologii.
Podczas tej sesji będziesz miał okazję:
• usystematyzować wiedzę na temat kluczowych różnic między Tobą (cyfrowym imigrantem)
a uczniami (cyfrowymi tubylcami);
• zrozumieć, dlaczego szkoła zaprojektowana w XIX wieku nie jest w stanie dłużej spełniać swoich zasadniczych funkcji;
• spróbować sobie uzmysłowić, jak wykorzystać nowe możliwości umysłu cyfrowców, zamiast marnotrawić ich najlepsze cechy;
• zastanowić się, w jaki sposób należy przygotować młodego człowieka do korzystania
z możliwości społecznego Internetu w kontekście kształtowania kompetencji kluczowych
i pożądanych umiejętności człowieka ery Web 2.0.
V „Cyfrowy dziennikarz”
Autorzy tej sesji (p. Waldemar Pawlik ze Szkoły Podstawowej nr 218 w Aninie i jego Uczniowie) tak piszą o tym co będą przedstawiać:
„Na początku działalności koła dziennikarskiego (2004 r.) wydawaliśmy gazetkę szkolną, ale z kilku powodów zrezygnowaliśmy z tej formy działalności. Po pierwsze, gazetka była zbyt czasochłonna, kosztowna i niestety – często jednorazowa (po przeczytaniu lądowała w koszu). Po drugie, artykuły do gazetki mogli pisać tylko Ci, którzy mieli ku temu predyspozycje. Po trzecie, wydaje się , że gazetka coraz mniej angażowała uczniów, zwłaszcza tych słabiej piszących, nie była dość atrakcyjna i stąd rodziła się potrzeba rozglądania się za czymś nowym…
To „nowe” związane było z uruchomieniem szkolnego radiowęzła i zakupieniem przez szkołę nowych, wydajniejszych komputerów. Dzięki temu zaczęliśmy przygotowywać okolicznościowe audycje radia szkolnego (z okazji Święta Niepodległości, Bożego Narodzenia, Dnia Kobiet, Dnia Matki…), a później filmy z wydarzeń szkolnych, ale także dotyczące naszego osiedla, parafii i miasta. Audycje po emisji nie lądowały w koszu, ale w postaci płyt CD pozostawały i pozostają w naszym archiwum, na stronach internetowych szkoły, na serwerach YouTube. Podobnie rzecz się miała z filmami. Filmy pokazywaliśmy w szkole, parafii, ale przygotowywaliśmy je też dla rodziców i dzięki temu pozyskiwaliśmy i pozyskujemy środki na zakup sprzętu.
Kończąc, na podstawie doświadczeń tych kilku lat pracy z dziećmi, wydaje się, że ta forma pracy koła, wraz z ciągłym rozwojem nowoczesnej technologii, Internetu, jest atrakcyjna dla dzieci, które mogą brać czynny udział w przygotowaniu i nagrywaniu audycji i filmów. Chętnie przedstawiają swoje pomysły i je realizują. Nie ujmując niczego w sensowności wydawania szkolnych gazetek my pozostaniemy przy naszych audycjach i filmach.”
Sekcja 4. Alternatywy w edukacji szkolnej i akademickiej
Prowadzenie obrad: dr Joanna Szewczyk-Kowalczyk (WSP Łódź)
Dr Sławomir Banaszak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) - Redukcjonizm ekonomiczny a polska edukacja akademicka
Mgr Magdalena Celeban (ZSSB w Częstochowie) - Umiejętności wychowawcze nauczycieli w podejściu analizy transakcyjnej
Dr Joanna Cukras-Stelągowska (Uniwersytet im. Mikołaja Kopernika w Toruniu; Katedra Teorii Opieki i Wychowania Wydziału Nauk Pedagogicznych), mgr Jakub Stelągowski (Uniwersytet im. Mikołaja Kopernika w Toruniu Katedra Etnologii i Antropologii Kulturowej) - Przygminne szkółki niedzielne jako alternatywne formy edukacji dla dzieci żydowskich
Dr Maria Dąbrowska-Bąk (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Szkoła w pętli etatyzmu
Dr Anita Famuła-Jurczak (Uniwersytet Zielonogórski) - Pejzaż gimnazjów prowadzonych przez stowarzyszenia
PhDr.PaedDr. Miroslav Gejdoš, PhD. (Pedagogická fakulta. Katedra pedagogiky, Katolícka univerzita) - Fenomén humanizácie vo výchovno - vzdelávacom procese uplatňovaní ako východisko prechodu od individualizácie k personalizácii žiaka
Dr Antoni Gwizdak (Uniwersytet Śląski, Cieszyn, Wydział Etnologii i Nauk o Edukacji ) - O samorządności uczniowskiej w Gimnazjum im. A. Osuchowskiego w Cieszynie w latach 30-tych ubiegłego wieku
Dr Daria A. Hejwosz (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Społeczne funkcje Uniwersytetu Harvarda
PaedDr. Zlatica Huľová PhD. (Pedagogická fakulta Univerzity Mateja Bela, Banská Bystrica) - Alternatívne koncepcie ako východiská pre inovačné edukačné tendencie v kontexte experimentálneho skúmania. Alternative concepts as the basis for innovative educational trends in the context of experimental research
Mgr Małgorzata Sienna (Łódzkie Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego) - Kształcenie zadaniowe-modułowe w systemie edukacji zawodowej, proces tworzenia modelu kwalifikacji zawodowych
Mgr Katarzyna Zatorska (Szkoła Podstawowa nr 139 w Łodzi) - Warunki i możliwości zaspokajania potrzeb edukacyjnych w szkole. Z opinii dyrektorów szkół ogólnodostępnych
Dr Dorota Zdybel (Uniwersytet im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, Instytut Pedagogiki) - Kultura umysłowa klasy szkolnej a dziecięca zdolność do mentalizowania
Sekcja 5. Wspieranie rozwoju - wyzwania, propozycje, rozwiązania praktyczne
Prowadzenie obrad: prof.dr hab. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska (WSP w Łodzi),
dr hab. Iwona Chrzanowska (prof. WSP w Łodzi)
Pierwsza część sekcji 15.00 – 16.30
Kształcenie nie-specjalne – potrzeby, wyzwania, rzeczywistość
Dr Beata Jachimczak (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Perspektywy alternatywnych form kształcenia dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych
Mgr Joanna Przybyszewska (Przedszkole Specjalne nr 1 w Łodzi) - Zaspokajanie potrzeb edukacyjnych dziecka niepełnosprawnego na etapie kształcenia przedszkolnego i podstawowego w opiniach rodziców
Mgr Magdalena Charbicka (Przedszkole Specjalne nr 1 w Łodzi) - Czy szkoła wspiera dziecko z trudnościami w uczeniu się? Z opinii rodziców
Mgr Renata Machalska (Zespół Szkół Specjalnych Nr 2 w Łodzi) - Czy szkoły ogólnodostępne rzeczywiście są alternatywą dla kształcenia segregacyjnego? Z opinii nauczycieli szkół specjalnych i ogólnodostępnych.
Krzysztof Wawrzyn (Student DSW we Wrocławiu) - Materiały alternatywne w edukacji domowej jako forma wspierania rozwoju dziecka z niepełnosprawnością intelektualną
Mgr Janina Smolińska-Mlak, dr Aleksander Smoliński (Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu) - Dary losu
Druga część sekcji 17.00 – 19.00
Po pierwsze – nie szkodzić
Dr, prof. WSP Dorota Podgórska-Jachnik (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Anty-surdopedagogika?
Dr Paweł Kijo (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Kultura zdrowotna wyzwaniem współczesnej edukacji
Mgr Sylwester Janek (Wyższa Szkoła Edukacji Zdrowotnej w Łodzi, Stowarzyszenie Centrum Wsparcia Terapeutycznego) - Rola socjoterapeuty we współczesnej szkole podstawowej
Dr Barbara Olszewska (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Choroba przewlekła ucznia – przeszkoda czy wyzwanie edukacyjne
Dr n.med. Małgorzata Wojciechowska (Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi) - Adaptacja osoby starszej do hospitalizacji
Dr Hubert Tomkowiak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; Wydział Studiów Edukacyjnych) - Edukacja refleksyjna jako bazowa forma profilaktyki integralnej
Dr Zbigniew Tokarski (Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi) - Analiza problematyki prac magisterskich na kierunku pedagogika o specjalności promocja zdrowia
Sekcja 6. Aktualne relacje teorii wychowania z praktyką edukacji alternatywnej
Prowadzenie obrad: dr Paweł Kijo (WSP w Łodzi)
dr Barbara Olszewska (WSP w Łodzi)
Mgr Tomasz Bilicki (Centrum Służby Rodzinie w Łodzi) - Wpływ psychoanalizy na pedagogikę
Dr Joanna Dobrowolska-Bielecka (Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Angelusa Silesiusa w Wałbrzychu) - Nadczytywanie alternatywne – genealogiczna interpretacja narracji tożsamościowych
Dr Bogusław Dzięcioł (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych, Zakład Resocjalizacji) - Warunki zastosowań wiedzy nauk społecznych do profilaktyki wychowawczej. Na przykładzie analizy funkcji kierunkowych interakcji kreujących ład społeczny
Mgr Alina Jadwiga Jezierska (Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Nr 1 w Kutnie) - Sukcesy i porażki inicjatyw edukacyjnych na przykładzie działalności INTEGRACYJNEGO KLUBU EUROPEJSKIEGO IDŹMY RAZEM
Dr Magdalena Karkowska (Uniwersytet Łódzki, Katedra Badań Edukacyjnych) - Młodzież i tożsamość – społeczne przestrzenie identyfikacji. Założenia metodologiczne badań
Dr n.med. Wojciech Kołodziej (NZOZ „SPEC-MED” Specjalistyczny Ośrodek Higieny i Terapii Psychicznej) - Edukacja polityczno-prawna społeczeństwa polskiego wobec współczesnych realiów
Dr hab. Andrzej Murzyn (Uniwersytet Śląski, Cieszyn, Wydział Etnologii i Nauk o Edukacji ) - Między rodziną i szkołą – w poszukiwaniu sensu pedagogiki alternatywnej
Prof.dr hab. Nikolaj Smetanski (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Charakterystyka istoty wychowania jak elementu składowego procesu pedagogicznego według edukacji alternatywnej
Dr Joanna Szłapińska (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Edukacyjny styl życia jako wyznacznik kształtowania karier
Dr Andrzej Sztylka (Akademia Podlaska w Siedlcach) – Godność ludzka, wiedza i edukacja permanentna u podstaw nowoczesnej demokracji humanistycznej
Dr Ewa Tłuczek-Tadla (Uniwersytet Rzeszowski, Instytut Pedagogiki) - Edukacja obywatelska w oddolnych stowarzyszeniach młodzieżowych na przykładzie „Parlamentu Młodzieży” z Przemyśla
Mgr Maciej J. Wielobób (Pracownia Jogi Macieja Wieloboba, Kraków), System wychowawczy jogi klasycznej
Lidia Wollman (Uniwersytet Śląski, Cieszyn, Wydział Etnologii i Nauk o Edukacji) - Alternatywna edukacyjna Fundacji "Elementarz"
Mgr Anna Żaczek (Stowarzyszenie WIOSNA Kraków) - „Każde dziecko ma prawo do sukcesu” – edukacyjny projekt AKADEMIA PRZYSZŁOŚCI
Sekcja 7. (studencka) „Quo vadis edukacjo alternatywna?”
Prowadzenie obrad: mgr Sebastian Ciszewski (Uniwersytet Łódzki)
Zapraszamy trzyosobowe delegacje studenckich kół naukowych z prezentacjami 15 min., które będą odpowiedzią
na tytułowe pytanie. W ramach sekcji również prezentacje organizatorów warsztatu oraz dyskusja.
Edukacja Alternatywna – dylematy teorii i praktyki – 19-21.10. 2009
19 października 2009 r.
9.30 - 9:50 Uroczyste otwarcie konferencji
Prof.zw.dr hab. Bogusław Śliwerski rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi
9.50 - 14:00 Obrady plenarne I
Przewodnicząca dr hab. Iwona Chrzanowska, prof. WSP
9:50- 11:00 Prof. zw. dr hab. Czesław Kupisiewicz, prof. zw. dr hab. Bogusław Śliwerski - moderatorzy -
Edukacja alternatywna – czas dla uczestników na dyskusję i spory:
- dr Piotr Bauć (UG) - Edukacja alternatywna – oferty przywracania zapoznanych sensów?
- dr Iwona Paszenda (AHE) - Myślenie i działania twórcze
- mgr Wiesława Martyniuk (UZ) - Alternatywy dla formalnego obrazu szkoły jako instytucji w uczniowskich metaforach
- mgr Elżbieta Antosik (SP w Bełdowie) - Status innowacji – potrzeba czy przymus?
11:00- 11:40 Prof. Dr Hein Retter - John Dewey als Reformpädagoge und die Erziehung zur Demokratie
11:40 - 12:10 Prof. zw. dr hab. Zbyszko Melosik (UAM Poznań) - Słoneczna (poza)kulturowa rzeczywistość – tożsamość typu „all inclusive”
12.10 – 12.30 Przerwa kawowa
12:30- 13:00 Prof.zw.dr hab. Olga Czerniawska (AHE) - Andragogika z perspektywy badań biograficznych
13:00- 13:30 Dr hab. Amadeusz Krause, prof. UG (UG) - Pedagogika pobocza - złudzenia i nadzieje alternatywności w pedagogice specjalnej
13:30- 14:00 Prof. zw. dr hab. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska (WSP Łódź) - Co zmienia się w edukacji dzieci ? Raport eksperta MEN ds. nowych podstaw programowych
14:00- 15:00 Obiad
15:00- 16:30 Obrady sekcji: 1, 2, 4, 6
16:30- 17:00 Przerwa kawowa
17.00-19.00 Obrady sekcji 1, 2, 4, 6
17:00- 19:00 Warsztaty (równolegle)
1) Mariusz Budzyński („ALA” Wrocław) - Tutoring rozwojowy – alternatywnym programem wychowania w szkole - doświadczenia liceów ALA i trzech publicznych gimnazjów we Wrocławiu
2) Elżbieta Zubrzycka (GWP) - Kiedy zabawa oznacza dręczenie
3) Sebastian Ciszewski (UŁ) – Spotkanie z Mistrzem - Cz. Kupisiewiczem (spotkanie dla studentów)
4) Katarzyna Bocheńska-Włostowska (WSP TWP Warszawa) - W poszukiwaniu umiejętności i doświadczenia. Idea Otwartej Akademii Umiejętności jako przykład edukacji alternatywnej
5) Johannes Kiersch – Martyn Rawson - Waldorfski program nauczania
20:00 Bankiet (hotel Savoy, ul. Traugutta 6)
20 października 2009 r.
09:00- 11:40 Obrady plenarne II.1
Przewodnicząca prof.zw.dr hab. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska
09:00- 9:40 Prof. Dr Johannes Kiersch - Tradition und Fortschritt in der Waldorfpädagogik" (Tradycja i postęp w pedagogice waldorfskiej”
9.40 -10.10 Dr Agnieszka Gromkowska-Melosik (UAM Poznań) - Socjopatologia sukcesu edukacyjnego w kulturze natychmiastowości
10.10- 10.40 Prof. Dr Friedhelm Beiner - Korczaks Pädagogik
10.40- 11.10 Dr hab.inż. Marek Gawrysiak (Politechnika Białostocka) - Wytresowany pies czy autonomiczny kot. O edukacji komputacjonalistycznej i konstruktywistycznej
11:10- 11:40 Prof. dr hab. Wiesław Ambrozik (UAM Poznań) - (Nie)Obecność pedagogiki w praktyce resocjalizacyjnej
11:40- 12:00 przerwa kawowa
12:00- 14:00 Obrady plenarne II.2
12:00- 12:30 Prof. dr hab. Ewa Solarczyk – Ambrozik i dr Małgorzata Rosalska (UAM Poznań) – Badania edukacyjne jako podstawa formułowania strategii oświatowych na poziomie lokalnym
12:30- 13:00 Dr hab. Mirosława Nowak-Dziemianowicz, prof. DSW (DSW Wrocław) - Edukacja alternatywna w perspektywie krytycznej analizy dyskursu
13:00- 13:30 Dr hab. Lucyna Telka, prof. UŁ (UŁ) - Ideologia (koncepcja pedagogiczna) w przekształcaniu przestrzeni społecznej placówki
13.30-14.00 Dr hab. Tadeusz Szewczyk, prof. WSP (WSP Łódź) - Tożsamość w garnku i nad patelnią
14:00- 14:50 Obiad
15.00- 16:30 Obrady sekcji: 3, 5, 7
16:30- 17:00 Przerwa kawowa
17.00 – 19.00 Obrady sekcji: 3, 5
17:00- 19:00 WARSZTATY – równolegle
Warsztat studencki „Barwy tęczy- edukacja alternatywna”
Beata Owczarska (Instytut Edukacji Ustawicznej – dr Beata Owczarska) - Aktywni studenci uczą się lepiej
Elżbieta Zubrzycka (GWP) – Spotkanie autorskie z nauczycielami i rodzicami
Małgorzata Miksza (UŁ) - Montessori a gramatyka. „W królestwie części mowy” – prezentacja opowieści M. Montessori (z przeznaczeniem dla dzieci przedszkolnych i szkolnych)
Marzanna Farnicka (UZ) - Potrzeby rozwojowe – czemu nie edukacyjne?
Sesja plakatowa Centrum Służby Rodzinie w Łodzi
20:30 – 22.30 Występ Zespołu NIJAK
21 października 2009 r.
09:30- 11:30 Obrady plenarne III.1
Przewodniczący prof.zw.dr hab. Bogusław Śliwerski
09:30- 10:00 Dr hab. Stanisław Dylak (UAM Poznań) – Szkoły alternatywne dla szkoły masowej
10:00- 10:30 Dr hab. Danuta Waloszek prof. AP (AP Kraków) – Kto powinien/może uczyć dzieci sześcioletnie w szkole? Nauczyciel dziecka potrzebny inaczej
10:30- 11:00 Dr Kathleen Forsythe (Vancouver, Kanada) - SelfDesign Learning Community. Alternative ways of Learning (SelfDesign – ucząca się społeczność. Alternatywne sposoby uczenia się)
11:00- 11:30 Prof. zw.dr hab. Kazimierz Przyszczypkowski (UAM Poznań) - Edukacja (nie) kanoniczna – założenia ogólne
11:30- 12:00 Przerwa kawowa
12:00- 13:40 Obrady plenarne III.2
12:00- 12:30 Dr hab. Roman Leppert, prof. UKW (UKW Bydgoszcz) - Edukacja zróżnicowana jako alternatywa edukacyjna. Rekonstrukcja założeń.
12:30- 13:00 Dr hab. Hanna Kostyło (UMK Toruń) – Paulo Freire – nieobecność nieusprawiedliwiona?
13.00- 13.10 Dr hab. Jolanta Kruk (UG) – Formy edukacji w muzeach, centrach nauki i wystawach interaktywnych
13:10- 13:40 Dr hab. Mirosław Kowalski (UZ) - Edukacyjne kierunkowskazy (refleksje o współczesnej teorii pedagogicznej)
13:40- 14:30 Dyskusja. Zamknięcie konferencji
Sekcja 1. Edukacyjne alternatywy wspierania rozwoju i procesu twórczego
Prowadzenie obrad: dr Beata Jachimczak (WSP w Łodzi)
dr Dorota Podgórska-Jachnik (WSP w Łodzi)
Mgr Danuta Aleksa (Zespół Kolegiów Nauczycielskich w Koszalinie) - Pedagogika zabawy w praktyce- propozycje rozwiązań metodycznych
Dr Jarosław Bąbka (Uniwersytet Zielonogórski, Wydział Pedagogiki, Socjologii i Nauk o Zdrowiu) - Ciągłość i zmiana w zakresie idei uczenia we współpracy
Dr Beata Bednarczuk (Uniwersytet im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie Instytut Pedagogiki) - Doświadczanie uczenia się w relacjach absolwentów klas Montessori – wstępne rozpoznanie
Dr Jolanta Bonar (Uniwersytet Łódzki, Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Twórczość w edukacji wczesnoszkolnej
Dr Anna Buła (Uniwersytet Łódzki) - Dydaktyczne możliwości zastosowania dociekań filozoficznych w kształceniu filozoficznym
Prof.zw.dr hab. Eugeniusz Józefowski (Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Głogowie) - Edukacja artystyczna w działaniach warsztatowych na podstawie aktywności własnej
Dr Krystyna Kusiak (Uniwersytet im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie) - Program kształcenia - obszar obowiązków i wolności
Dr Danuta Michałowska (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; Wydział Nauk Społecznych, Instytut Filozofii, Zakład Dydaktyki Filozofii i Nauk Społecznych) - Kształtowanie wartości etycznych metodami dramy i psychodramy
Mgr Aleksandra Mordzińska (Makro Cash and Carry S.A.) - Hermeneutyka – jedna z metod badawczych filozofii wychowania
Dr Mirosława Moszkowicz (Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN w Krakowie, Wydział Sztuki) - Współczesna kultura wizualna - nowe wyzwania edukacji(artystycznej)
Dr Mirosława Nyczaj-Drąg (Uniwersytet Zielonogórski, Pracownia Edukacji Przedszkolnej i Wczesnoszkolnej) - „Sukcesowi trzeba pomóc”, czyli o edukacji dziecka w rodzinie klasy średniej
Dr hab. Urszula Szuścik (Uniwersytet Śląski, Cieszyn, Wydział Etnologii i Nauk o Edukacji) - Twórczość procesem psychologiczno-estetycznym w rozwoju dziecka
Elżbieta Walczak (Zespół Kolegiów Nauczycielskich w Koszalinie) - Psychorysunek i biblioterapia jako wybrane formy arteterapii w procesie wychowania dzieci i młodzieży
Sekcja 2. Alternatywy edukacyjne – rozwiązania zagraniczne
Prowadzenie obrad: dr Piotr Plichta (WSP w Łodzi)
dr Jacek Pyżalski (WSP w Łodzi)
Doc.PhDr. CSc. Jaroslav Balvín (Univerzita Konstantina Filozofa Nitra, Słowacja) - Metody alternativni výnky romskich déti
Dr Marek Budajczak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Carden – „klasyczna” alternatywa w amerykańskiej edukacji
Dr Mirosława Cylkowska-Nowak (Uniwersytet Medyczny w Poznaniu, Zakład Edukacji) - Ijime, hikikomori i edukacja alternatywna w Japonii
Mgr Karolina Domagalska-Nowak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Społeczne funkcje szkolnictwa średniego w Norwegii
Dr Jarema Drozdowicz (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych, Zakład Socjologii Edukacji) - Edukacja językowa w Gwatemali – alternatywa edukacyjna, polityczna, czy kulturowa?
Dr Tomasz Gmerek (Uniwersytet Medyczny w Poznaniu) - Edukacja i tożsamość etniczna mniejszości na Dalekiej Północy. Studium przypadku szkolnictwa dla Nieńców w Rosji
Dr Sylwia Grzegorzewska (Uniwersytet Łódzki) - Alternatywne sposoby realizacji edukacji wczesnoszkolnej na przykładzie kształcenia zróżnicowanego
Doc. PaedDr. Tomáš Jablonský, PhD., m.prof.KU (Katolícka univerzita v Ružomberku, Pedagogická fakulta, Katedra pedagogiky) - Analysis of the phase of educational influencing according to the model of R. R. Olivar and their application in teaching of moral education
Prof.dr hab. Walentyna Łozowiecka (Akademia Nauk Pedagogicznych w Kijowie – Ukraina) - Kompetencje nauczyciela wobec współczesnych wyzwań społeczno-ekonomicznych
Mgr Aleksandra Maj (Uniwersytet Łódzki, Katedra Pedagogiki Przedszkolnej i Wczesnoszkolnej) - Koncepcja edukacji przedszkolnej na przykładzie przedszkoli Reggio Emilia we Włoszech
Dr Monika Nęcka (Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN w Krakowie, Wydział Sztuki) - Obrazy z przeszłości i dla przyszłości – o identyfikacji kulturowej dzieci w szkołach międzynarodowych
Dr Inetta Nowosad (Uniwersytet Zielonogórski) - Ewolucja koncepcji autonomii szkół publicznych w Europie
Doc.dr Oksana Zabolotna (Państwowy Uniwersytet Pedagogiczny w Umaniu, Ukraina) - Koncepcja „czas” w porównawczo-pedagogicznych badaniach edukacji alternatywnej
Sekcja 3. Cyfrowość to alternatywa?
Prowadzenie obrad: dr Piotr Plichta (WSP Łódź)
dr Jacek Pyżalski (WSP Łódź)
Era Cyfrowa nadeszła… Młodzież z którą pracujemy na co dzień korzysta z nowych technologii komunikacyjnych, które odgrywają znaczącą rolę w jej życiu. Póki co, mamy zwykle wybór, czy w nauczaniu i wychowaniu chcemy z tzw. nowych mediów, głównie Internetu i telefonów komórkowych korzystać, czy nie. Wydaje się jednak, że możliwość wyboru coraz bardziej się kurczy.
Podczas sesji będziemy chcieli przeanalizować wraz z uczestnikami, jakie szanse i możliwości dla pedagoga i jego podopiecznych niosą nowe media. Czy w rzeczywistości stwarzają one szanse alternatywnych oddziaływań dydaktycznych i wychowawczych? A może czy chcemy, czy nie chcemy nowe media zmienią całe podstawy edukacji i po prostu nie ma dla tych zmian alternatywy?
Do udziału w obradach sekcji 3 zapraszamy wszystkich chętnych uczestników konferencji
zainteresowanych tak zarysowaną problematyką.
Obrady będą prowadzone w nieco innej formule
– bez tradycyjnie rozumianych wystąpień w formie referatów.
Całą sekcję podzieliliśmy na pięć podsesji:
I „Pedagog w blogosferze”
Prowadzenie internetowych pamiętników blogów – jest bardzo rozpowszechnione wśród internautów. Podejmują się także tego nauczyciele. Do udziału w sesji zaprosiliśmy znanych blogerów – pedagogów (a może pedagogów – blogerów?): Bogusława Śliwerskiego – profesora, rektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi; Dariusza Chętkowskiego – polonistę XI LO w Łodzi, autora książek i komentatora; Marcina Małego – nauczyciela w Zespole Szkół im. E. Godlewskiego w Piotrkowicach Małych oraz lektora języka angielskiego na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i praktyka e-learningu. Będziemy prowadzić z ich udziałem dyskusję panelową dotyczącą doświadczeń w prowadzeniu bloga, znaczenia tego rodzaju działań oraz tego jak obecność w cyberprzestrzeni przekłada się na ich pracę pedagogiczną. Poruszymy także problem tego, jak nauczyciel-bloger spostrzegany jest przez różne grupy odbiorców.
II „Cyfrowość jako ryzyko”
Korzystanie z nowych mediów niesie potencjalne problemy przed którymi może stanąć nauczyciel-wychowawca. W tej część przyjrzymy się takim sprawom jak dysfunkcjonalne korzystanie z Internetu i agresja elektroniczna. Spojrzymy na problem z dwóch perspektyw: naukowej - w oparciu o wyniki badań prowadzących sesję oraz praktycznej, gdzie przeanalizujemy codzienne doświadczenia pedagogiczne. Do udziału w sesji zaprosiliśmy pedagogów z placówek szkolnictwa specjalnego. Autorami podsesji będą Jacek Pyżalski i Piotr Plichta z Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi.
III „Spotkanie z Cyfrowym Tubylcem”
Część młodych ludzi jest szczególnie zaangażowana w korzystanie z nowych mediów. Są kimś, kogo Marc Prensky nazwał cyfrowymi tubylcami, czyli osobami dla których język nowych mediów jest równie naturalny, jak czytanie książki dla tych, którzy urodzili się wcześniej. Zaprosiliśmy kilka takich osób. Uczestnicy sesji będą mieli okazję sami skonstruować tą część spotkania zadając naszym Gościom pytania dotyczące ich zaangażowania w nowe technologie komunikacyjne.
IV „Cyfrowy Tubylec się uczy”
Podsesja ta została zaprojektowana i zostanie przeprowadzona przez Lechosława Hojnackiego i Sabinę Furgoł z Kolegium Nauczycielskiego w Bielsku-Białej i placówki doskonalenia nauczycieli ROM-E "Metis"w Katowicach.
Kształtowanie młodego człowieka w erze społeczeństwa informacyjnego wymaga nie tylko dostępu do Internetu, sprzętu i oprogramowania, ale przede wszystkim głębokich zmian w podejściu pedagogicznym. Nowe media wymagają oparcia procesu dydaktycznego w strategii konstruktywistycznej. Trzeba zdefiniować od nowa cele nauczania, dobrać treści i metody nauczania, odpowiednie środki dydaktyczne, sformułować całkiem na nowo wymagania. Nowe narzędzia technologiczne muszą w tym procesie być obecne permanentnie i przezroczyście, podobnie jak niezauważalny (chociaż obecny w każdej dłoni) jest np. ołówek i zeszyt podczas lekcji biologii.
Podczas tej sesji będziesz miał okazję:
• usystematyzować wiedzę na temat kluczowych różnic między Tobą (cyfrowym imigrantem)
a uczniami (cyfrowymi tubylcami);
• zrozumieć, dlaczego szkoła zaprojektowana w XIX wieku nie jest w stanie dłużej spełniać swoich zasadniczych funkcji;
• spróbować sobie uzmysłowić, jak wykorzystać nowe możliwości umysłu cyfrowców, zamiast marnotrawić ich najlepsze cechy;
• zastanowić się, w jaki sposób należy przygotować młodego człowieka do korzystania
z możliwości społecznego Internetu w kontekście kształtowania kompetencji kluczowych
i pożądanych umiejętności człowieka ery Web 2.0.
V „Cyfrowy dziennikarz”
Autorzy tej sesji (p. Waldemar Pawlik ze Szkoły Podstawowej nr 218 w Aninie i jego Uczniowie) tak piszą o tym co będą przedstawiać:
„Na początku działalności koła dziennikarskiego (2004 r.) wydawaliśmy gazetkę szkolną, ale z kilku powodów zrezygnowaliśmy z tej formy działalności. Po pierwsze, gazetka była zbyt czasochłonna, kosztowna i niestety – często jednorazowa (po przeczytaniu lądowała w koszu). Po drugie, artykuły do gazetki mogli pisać tylko Ci, którzy mieli ku temu predyspozycje. Po trzecie, wydaje się , że gazetka coraz mniej angażowała uczniów, zwłaszcza tych słabiej piszących, nie była dość atrakcyjna i stąd rodziła się potrzeba rozglądania się za czymś nowym…
To „nowe” związane było z uruchomieniem szkolnego radiowęzła i zakupieniem przez szkołę nowych, wydajniejszych komputerów. Dzięki temu zaczęliśmy przygotowywać okolicznościowe audycje radia szkolnego (z okazji Święta Niepodległości, Bożego Narodzenia, Dnia Kobiet, Dnia Matki…), a później filmy z wydarzeń szkolnych, ale także dotyczące naszego osiedla, parafii i miasta. Audycje po emisji nie lądowały w koszu, ale w postaci płyt CD pozostawały i pozostają w naszym archiwum, na stronach internetowych szkoły, na serwerach YouTube. Podobnie rzecz się miała z filmami. Filmy pokazywaliśmy w szkole, parafii, ale przygotowywaliśmy je też dla rodziców i dzięki temu pozyskiwaliśmy i pozyskujemy środki na zakup sprzętu.
Kończąc, na podstawie doświadczeń tych kilku lat pracy z dziećmi, wydaje się, że ta forma pracy koła, wraz z ciągłym rozwojem nowoczesnej technologii, Internetu, jest atrakcyjna dla dzieci, które mogą brać czynny udział w przygotowaniu i nagrywaniu audycji i filmów. Chętnie przedstawiają swoje pomysły i je realizują. Nie ujmując niczego w sensowności wydawania szkolnych gazetek my pozostaniemy przy naszych audycjach i filmach.”
Sekcja 4. Alternatywy w edukacji szkolnej i akademickiej
Prowadzenie obrad: dr Joanna Szewczyk-Kowalczyk (WSP Łódź)
Dr Sławomir Banaszak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) - Redukcjonizm ekonomiczny a polska edukacja akademicka
Mgr Magdalena Celeban (ZSSB w Częstochowie) - Umiejętności wychowawcze nauczycieli w podejściu analizy transakcyjnej
Dr Joanna Cukras-Stelągowska (Uniwersytet im. Mikołaja Kopernika w Toruniu; Katedra Teorii Opieki i Wychowania Wydziału Nauk Pedagogicznych), mgr Jakub Stelągowski (Uniwersytet im. Mikołaja Kopernika w Toruniu Katedra Etnologii i Antropologii Kulturowej) - Przygminne szkółki niedzielne jako alternatywne formy edukacji dla dzieci żydowskich
Dr Maria Dąbrowska-Bąk (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Szkoła w pętli etatyzmu
Dr Anita Famuła-Jurczak (Uniwersytet Zielonogórski) - Pejzaż gimnazjów prowadzonych przez stowarzyszenia
PhDr.PaedDr. Miroslav Gejdoš, PhD. (Pedagogická fakulta. Katedra pedagogiky, Katolícka univerzita) - Fenomén humanizácie vo výchovno - vzdelávacom procese uplatňovaní ako východisko prechodu od individualizácie k personalizácii žiaka
Dr Antoni Gwizdak (Uniwersytet Śląski, Cieszyn, Wydział Etnologii i Nauk o Edukacji ) - O samorządności uczniowskiej w Gimnazjum im. A. Osuchowskiego w Cieszynie w latach 30-tych ubiegłego wieku
Dr Daria A. Hejwosz (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Społeczne funkcje Uniwersytetu Harvarda
PaedDr. Zlatica Huľová PhD. (Pedagogická fakulta Univerzity Mateja Bela, Banská Bystrica) - Alternatívne koncepcie ako východiská pre inovačné edukačné tendencie v kontexte experimentálneho skúmania. Alternative concepts as the basis for innovative educational trends in the context of experimental research
Mgr Małgorzata Sienna (Łódzkie Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego) - Kształcenie zadaniowe-modułowe w systemie edukacji zawodowej, proces tworzenia modelu kwalifikacji zawodowych
Mgr Katarzyna Zatorska (Szkoła Podstawowa nr 139 w Łodzi) - Warunki i możliwości zaspokajania potrzeb edukacyjnych w szkole. Z opinii dyrektorów szkół ogólnodostępnych
Dr Dorota Zdybel (Uniwersytet im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, Instytut Pedagogiki) - Kultura umysłowa klasy szkolnej a dziecięca zdolność do mentalizowania
Sekcja 5. Wspieranie rozwoju - wyzwania, propozycje, rozwiązania praktyczne
Prowadzenie obrad: prof.dr hab. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska (WSP w Łodzi),
dr hab. Iwona Chrzanowska (prof. WSP w Łodzi)
Pierwsza część sekcji 15.00 – 16.30
Kształcenie nie-specjalne – potrzeby, wyzwania, rzeczywistość
Dr Beata Jachimczak (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Perspektywy alternatywnych form kształcenia dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych
Mgr Joanna Przybyszewska (Przedszkole Specjalne nr 1 w Łodzi) - Zaspokajanie potrzeb edukacyjnych dziecka niepełnosprawnego na etapie kształcenia przedszkolnego i podstawowego w opiniach rodziców
Mgr Magdalena Charbicka (Przedszkole Specjalne nr 1 w Łodzi) - Czy szkoła wspiera dziecko z trudnościami w uczeniu się? Z opinii rodziców
Mgr Renata Machalska (Zespół Szkół Specjalnych Nr 2 w Łodzi) - Czy szkoły ogólnodostępne rzeczywiście są alternatywą dla kształcenia segregacyjnego? Z opinii nauczycieli szkół specjalnych i ogólnodostępnych.
Krzysztof Wawrzyn (Student DSW we Wrocławiu) - Materiały alternatywne w edukacji domowej jako forma wspierania rozwoju dziecka z niepełnosprawnością intelektualną
Mgr Janina Smolińska-Mlak, dr Aleksander Smoliński (Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu) - Dary losu
Druga część sekcji 17.00 – 19.00
Po pierwsze – nie szkodzić
Dr, prof. WSP Dorota Podgórska-Jachnik (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Anty-surdopedagogika?
Dr Paweł Kijo (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Kultura zdrowotna wyzwaniem współczesnej edukacji
Mgr Sylwester Janek (Wyższa Szkoła Edukacji Zdrowotnej w Łodzi, Stowarzyszenie Centrum Wsparcia Terapeutycznego) - Rola socjoterapeuty we współczesnej szkole podstawowej
Dr Barbara Olszewska (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Choroba przewlekła ucznia – przeszkoda czy wyzwanie edukacyjne
Dr n.med. Małgorzata Wojciechowska (Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi) - Adaptacja osoby starszej do hospitalizacji
Dr Hubert Tomkowiak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; Wydział Studiów Edukacyjnych) - Edukacja refleksyjna jako bazowa forma profilaktyki integralnej
Dr Zbigniew Tokarski (Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi) - Analiza problematyki prac magisterskich na kierunku pedagogika o specjalności promocja zdrowia
Sekcja 6. Aktualne relacje teorii wychowania z praktyką edukacji alternatywnej
Prowadzenie obrad: dr Paweł Kijo (WSP w Łodzi)
dr Barbara Olszewska (WSP w Łodzi)
Mgr Tomasz Bilicki (Centrum Służby Rodzinie w Łodzi) - Wpływ psychoanalizy na pedagogikę
Dr Joanna Dobrowolska-Bielecka (Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Angelusa Silesiusa w Wałbrzychu) - Nadczytywanie alternatywne – genealogiczna interpretacja narracji tożsamościowych
Dr Bogusław Dzięcioł (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych, Zakład Resocjalizacji) - Warunki zastosowań wiedzy nauk społecznych do profilaktyki wychowawczej. Na przykładzie analizy funkcji kierunkowych interakcji kreujących ład społeczny
Mgr Alina Jadwiga Jezierska (Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Nr 1 w Kutnie) - Sukcesy i porażki inicjatyw edukacyjnych na przykładzie działalności INTEGRACYJNEGO KLUBU EUROPEJSKIEGO IDŹMY RAZEM
Dr Magdalena Karkowska (Uniwersytet Łódzki, Katedra Badań Edukacyjnych) - Młodzież i tożsamość – społeczne przestrzenie identyfikacji. Założenia metodologiczne badań
Dr n.med. Wojciech Kołodziej (NZOZ „SPEC-MED” Specjalistyczny Ośrodek Higieny i Terapii Psychicznej) - Edukacja polityczno-prawna społeczeństwa polskiego wobec współczesnych realiów
Dr hab. Andrzej Murzyn (Uniwersytet Śląski, Cieszyn, Wydział Etnologii i Nauk o Edukacji ) - Między rodziną i szkołą – w poszukiwaniu sensu pedagogiki alternatywnej
Prof.dr hab. Nikolaj Smetanski (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi) - Charakterystyka istoty wychowania jak elementu składowego procesu pedagogicznego według edukacji alternatywnej
Dr Joanna Szłapińska (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Studiów Edukacyjnych) - Edukacyjny styl życia jako wyznacznik kształtowania karier
Dr Andrzej Sztylka (Akademia Podlaska w Siedlcach) – Godność ludzka, wiedza i edukacja permanentna u podstaw nowoczesnej demokracji humanistycznej
Dr Ewa Tłuczek-Tadla (Uniwersytet Rzeszowski, Instytut Pedagogiki) - Edukacja obywatelska w oddolnych stowarzyszeniach młodzieżowych na przykładzie „Parlamentu Młodzieży” z Przemyśla
Mgr Maciej J. Wielobób (Pracownia Jogi Macieja Wieloboba, Kraków), System wychowawczy jogi klasycznej
Lidia Wollman (Uniwersytet Śląski, Cieszyn, Wydział Etnologii i Nauk o Edukacji) - Alternatywna edukacyjna Fundacji "Elementarz"
Mgr Anna Żaczek (Stowarzyszenie WIOSNA Kraków) - „Każde dziecko ma prawo do sukcesu” – edukacyjny projekt AKADEMIA PRZYSZŁOŚCI
Sekcja 7. (studencka) „Quo vadis edukacjo alternatywna?”
Prowadzenie obrad: mgr Sebastian Ciszewski (Uniwersytet Łódzki)
Zapraszamy trzyosobowe delegacje studenckich kół naukowych z prezentacjami 15 min., które będą odpowiedzią
na tytułowe pytanie. W ramach sekcji również prezentacje organizatorów warsztatu oraz dyskusja.
wtorek, 1 września 2009
Wolność i demokracja w szkole
Leonard Turton (nauczyciel w szkole Summerhill i wieloletni działacz na rzecz edukacji demokratycznej)
Założenia Europejskiej Demokratycznej Społeczności Edukacyjnej (EUDEC) są następujące:
• Popieranie wszelkich form edukacji demokratycznej w Europie.
• Promowanie edukacji demokratycznej jako rozsądnego modelu edukacyjnego dla wszystkich państw demokratycznych.
• Działanie na rzecz ustanowienia prawa do zakładania i uczęszczania do szkół demokratycznych.
• Wspomaganie i wspieranie szkół demokratycznych i grup założycielskich szkół.
• Ułatwianie wymiany informacji pomiędzy szkołami demokratycznymi w Europie i nawiązywanie wymian między szkołami w celu współpracy i wzajemnego zapoznania się.
Dzisiaj EUDEC jest wynikiem dwóch lat konstruktywnego wysiłku i pracy wyjątkowo oddanej grupy uczniów, nauczycieli oraz organizacji z Wielkiej Brytanii, Niemiec, Danii, Austrii, Polski, Holandii oraz Finlandii. Jako organizacja mamy wielkie ambicje. Dowiecie się wiele o nas i o edukacji demokratycznej w najbliższej przyszłości.
Istotnym jest, aby zrozumieć, że edukacja demokratyczna nie jest czymś nowym. Jest obecna w świecie od niemal stu lat. Nie jest ona również czymś radykalnym. Ani eksperymentalnym. Edukacja demokratyczna ma swój udokumentowany dorobek w postaci szkół funkcjonujących w Ameryce Północnej i Europie oraz na innych kontynentach. Ta forma wychowania odniosła sukces zarówno w małych niepublicznych szkołach jak i dużych szkołach państwowych oraz w szkołach z internatem jak i bez. Można ją zastosować wszędzie, mając odpowiednie warunki i chęć pozwolenia dzieciom żyć w duchu demokracji.
Nie ma się czego bać… chyba, że jest się osobą lubiącą rządzić innymi… a na pewno nikt z państwa taką osobą nie jest.
Założyłem szkołę demokratyczną nieopodal Toronto w Kanadzie w 1971 r. Później zainicjowałem mały demokratyczny ośrodek edukacji domowej w roku 1983. Przez wiele lat pracowałem w państwowej szkole w podupadłej części śródmieścia, która liczyła 300 uczniów. W ciągu 5 lat zdemokratyzowaliśmy górne piętro gmachu szkolnego, czyli 6 klas, wprowadzając „Clubhouse Democracy”. To przemieniło zarówno życie uczniów jak i nauczycieli.
Od sześciu lat jestem wychowawcą i doradcą w zakresie programu nauczania w szkole Summerhill w Anglii. Jej słynny założyciel Alexander Sutherland Neill zwykł mawiać, że dzieci mają wolny wybór czy chodzić na lekcje, czy się bawić. To prawdziwe, ale bardzo skromne, wyjaśnienie tego, czym Summerhill się zajmuje.
To, co się dzieje w Summerhill lub innych szkołach demokratycznych ma swoje głębokie przesłanie. Dotyczy to czasu, i zbudowania autentycznego „ja” poprzez wolny wybór, czym i kiedy się zajmować.
W Summerhill dziecko budzi się co rano i ma wolny wybór działania w społeczności demokratycznej. Wątki „demokratyczne” i „społeczność” są niezbędnymi elementami całości, ponieważ bez nich mogą powstawać zachowania, które wpłyną negatywnie na innych. Wolny wybór działania w społeczności demokratycznej tworzy społeczną równowagę.
Gdy dziecko wybiera to, co będzie robiło w ciągu dnia, jego działania … w kontekście świata, z innymi osobami społeczności… i reakcje które następują po tych działaniach… tworzą człowieka. Dziecko tworzy samo siebie poprzez te relacje.
Z drugiej zaś strony, jeśli kto inny kontroluje jego czas, jego działania, to wtedy dziecko tylko realizuje zamiary, które inni mają wobec niego – jak marionetka. Nie tworzy siebie, raczej inni je tworzą, w nie wyjaśnionych mu celach… aby uczynić z niego użyteczną jednostkę gospodarczą; mężnego żołnierza, gotowego iść na śmierć z tysiącami podobnych; posłusznego pracownika; lojalnego obywatela; wiernego zwolennika wyznania religijnego.
Takie dziecko jest nieautentycznym człowiekiem. Nieautentyczni ludzie nie są szczęśliwymi ludźmi. Miliony takich osób mogą w rzeczywistości wspólnie stworzyć nieszczęśliwy świat. Trzeba dodać, że ta nieautentyczna osoba ma nikłe pojęcie o tym, czym jest wolny wybór lub demokracja, nawet jeśli jest on obywatelem „wolnego” i demokratycznego państwa. Wiem o tym, ponieważ często widzę dorosłe osoby z demokratycznych państw, które odwiedzają szkoły demokratyczne. Oni są co najmniej zdziwieni tym, co widzą. A często są po prostu oniemiali.
To może brzmieć nieco „New Age” (utopijnie) – lecz nie jest. Dzieci zaczynają uczęszczać do szkół demokratycznych w wieku 11 lat, i zazwyczaj już są zagubione.
Może to dziwnie zabrzmieć, ale trzeba tam być, aby to zrozumieć. Ale to prawda. Są zagubione ponieważ nie są już sobą. Te dzieci nie są sobą, ponieważ odebrano im czas i ich wybory postępowania są kontrolowane. Z czasem odzyskują życiowe cele… odkrywają siebie na nowo. Niewiarygodnie jest patrzeć, jak dziecko zachwyca się w miarę jak jego prawdziwa natura zaczyna się wyłaniać.
To co się wyprawia z dziećmi w tradycyjnej edukacji jest skandaliczne. Niestety jest tak uniwersalnie przyjęte, że wydaje się być czymś normalnym.
Kiedy byłem małym chłopcem, zwiedziłem ogród zoologiczny w Buffalo w stanie Nowy Jork przy granicy z Kanadą. Było to stare zoo. Pamiętam lwa w prostokątnej zagrodzie chodzącego tam i z powrotem. Pamiętam neurotyczne małpy wrzeszczące w betonowym bunkrze. Nie każdy popiera przesłanie zoo, ale trzeba przyznać, że nowoczesne ogrody zoologiczne już różnią się znacznie od tych tradycyjnych. Zwraca się uwagę na odpowiednie środowisko – każde zwierzę ma już swoje mini-środowisko przypominające jego środowisko naturalne.
Wiecie, co zaraz powiem.
Ponad 100 lat temu zaczęliśmy pakować po 30 dzieci w małych prostokątnych pudełkach. Tak jak się wkłada herbatniki do pudełek na przenośniku taśmowym w fabryce. A dzisiaj? Dzisiaj dalej wciskamy 30 dzieci w prostokątne pudełka. Przypomina to pakowanie M&Msów do opakowania.
W 2008 bez wątpienia zapewniamy zwierzętom w zoo lepsze warunki niż własnym dzieciom. Nie jestem pewien, jak to świadczy o naszej kulturze. a pewno nic chwalebnego.
Wolność i demokracja powinny być pierwszymi filarami programu edukacyjnego każdego państwa. Nie gospodarka. Obecny system bardzo skutecznie dąży do wyprodukowania małych wojowników ekonomicznych, aby zwiększyć PKB, lub toczyć wojny ekonomiczne w gospodarce globalnej. Na litość boską, czy państwo demokratyczne nie chce więcej od swoich obywateli niż aby byli posłusznymi wojownikami ekonomicznymi?
I przestańmy uprawiać edukację jak by była jakąś religią, gdzie dzieci uczą się na pamięć jakichś bezsensownych edukacyjnych „świętych ksiąg”, bo inaczej pójdą do takiego strasznego piekła ekonomicznego. Przestańmy stosować metody manipulacyjne oparte na strachu wobec dobrych rodziców i dzieci tego świata.
To wszystko jest bardzo proste. Gdy pozwolimy, aby dzieci byłe wolne, to wyrosną one na wolnych dorosłych ludzi. Gdy pozwolimy, aby dzieci praktykowały prawdziwą demokrację, to będą wiedziały co znaczy prawdziwie demokratyczne życie.
Zaufajmy, że dzieci i obywatele państwa, aby są mądrzy, że potrafią podejmować decyzje i utworzyć takie państwo, którego sobie życzą. Co jest przeciwieństwem sytuacji, w której kto inny je tworzy dla nich i za nich przez kolejne szkodliwe szkolne lata.
W naszej Clubhouse Democracy mieliśmy taką broszurkę dla nowych klas, gdzie tłumaczyliśmy czym się zajmujemy.
Ten rozdział nosi tytuł „Kostka”, i czytałem go dwunastolatkom. Może uważacie, że niebezpiecznie jest opisać „środowisko” uczniów w ten sposób, że istnieje ryzyko, że to ich podjudzi lub zdołuje. Nic z tego, ponieważ oni już znali rzeczywistość. Właściwie mieli wielkie poczucie ulgi, ponieważ na reszcie ci dorośli, którzy ich uczyli, przyznali się do prawdy o szkole.
The Cube (Kostka)
„Wiele lat temu, z niewyjaśnionych przyczyn, dorośli ludzie postanowili zamknąć dzieci w grupach wiekowych w takie wielkie kostki na całe dnie przez 190 dni w roku, aby je przygotować do dorosłego życia. Potem przydzielili do tych dzieci w Kostce jedną dorosłą osobę, której obowiązkiem było przeżyć podczas gdy przygotowywał ich do życia.
Dorośli nie wpakowali tylko małej ilości dzieci do Kostek, wcisnęli aż 40 sztuk do każdej. A nie miało to znaczenia, że te dzieci rosły. Z jakiegoś powodu dorośli ludzie mieli tylko jeden rozmiar dla sześciolatków jak i czternastolatków.
Prawda, że mądrze?
Potem dorośli spisali długą listę zagadnień wiedzy, które uważali że dzieci powinny opanować po to, aby im się powiodło później w życiu dorosłym. Bardzo często ci dorośli dyskutowali i kłócili się o treść tej wiedzy. I często zmieniali postanowienia co parę lat.
Ale jedno zostało tak samo. Nigdy nie pytano uczniów o zdanie odnośnie czegokolwiek. Nie pytano ich, czy uważali, że Kostka jest w ogóle dobrym rozwiązaniem, lub co ich zdaniem powinny robić tam przez cały dzień.
Jedyną rzeczą, którą dzieci mogły robić aby wyrazić, jak się czuły będąc w Kostce, było zachowywać się źle i mścić na dorosłym, który został zamknięty w Kostce z nimi.
Niektórzy uczniowie okazywali niezły talent ku temu. Dorośli nazywali ich rozrabiakami.
W rzeczywistości to były tylko dzieci, które nie znosiły Kostki.
Pewnego dnia jacyś nauczyciele wymyślili edukację demokratyczną. Inni ludzie nazwali tych nauczycieli dziwakami. Tak naprawdę, to byli ludzie, którzy uważali, że dzieci i edukacja zasłużyły na coś lepszego…”
Tłum. z języka angielskiego David French i Andrzej Pasterny
Założenia Europejskiej Demokratycznej Społeczności Edukacyjnej (EUDEC) są następujące:
• Popieranie wszelkich form edukacji demokratycznej w Europie.
• Promowanie edukacji demokratycznej jako rozsądnego modelu edukacyjnego dla wszystkich państw demokratycznych.
• Działanie na rzecz ustanowienia prawa do zakładania i uczęszczania do szkół demokratycznych.
• Wspomaganie i wspieranie szkół demokratycznych i grup założycielskich szkół.
• Ułatwianie wymiany informacji pomiędzy szkołami demokratycznymi w Europie i nawiązywanie wymian między szkołami w celu współpracy i wzajemnego zapoznania się.
Dzisiaj EUDEC jest wynikiem dwóch lat konstruktywnego wysiłku i pracy wyjątkowo oddanej grupy uczniów, nauczycieli oraz organizacji z Wielkiej Brytanii, Niemiec, Danii, Austrii, Polski, Holandii oraz Finlandii. Jako organizacja mamy wielkie ambicje. Dowiecie się wiele o nas i o edukacji demokratycznej w najbliższej przyszłości.
Istotnym jest, aby zrozumieć, że edukacja demokratyczna nie jest czymś nowym. Jest obecna w świecie od niemal stu lat. Nie jest ona również czymś radykalnym. Ani eksperymentalnym. Edukacja demokratyczna ma swój udokumentowany dorobek w postaci szkół funkcjonujących w Ameryce Północnej i Europie oraz na innych kontynentach. Ta forma wychowania odniosła sukces zarówno w małych niepublicznych szkołach jak i dużych szkołach państwowych oraz w szkołach z internatem jak i bez. Można ją zastosować wszędzie, mając odpowiednie warunki i chęć pozwolenia dzieciom żyć w duchu demokracji.
Nie ma się czego bać… chyba, że jest się osobą lubiącą rządzić innymi… a na pewno nikt z państwa taką osobą nie jest.
Założyłem szkołę demokratyczną nieopodal Toronto w Kanadzie w 1971 r. Później zainicjowałem mały demokratyczny ośrodek edukacji domowej w roku 1983. Przez wiele lat pracowałem w państwowej szkole w podupadłej części śródmieścia, która liczyła 300 uczniów. W ciągu 5 lat zdemokratyzowaliśmy górne piętro gmachu szkolnego, czyli 6 klas, wprowadzając „Clubhouse Democracy”. To przemieniło zarówno życie uczniów jak i nauczycieli.
Od sześciu lat jestem wychowawcą i doradcą w zakresie programu nauczania w szkole Summerhill w Anglii. Jej słynny założyciel Alexander Sutherland Neill zwykł mawiać, że dzieci mają wolny wybór czy chodzić na lekcje, czy się bawić. To prawdziwe, ale bardzo skromne, wyjaśnienie tego, czym Summerhill się zajmuje.
To, co się dzieje w Summerhill lub innych szkołach demokratycznych ma swoje głębokie przesłanie. Dotyczy to czasu, i zbudowania autentycznego „ja” poprzez wolny wybór, czym i kiedy się zajmować.
W Summerhill dziecko budzi się co rano i ma wolny wybór działania w społeczności demokratycznej. Wątki „demokratyczne” i „społeczność” są niezbędnymi elementami całości, ponieważ bez nich mogą powstawać zachowania, które wpłyną negatywnie na innych. Wolny wybór działania w społeczności demokratycznej tworzy społeczną równowagę.
Gdy dziecko wybiera to, co będzie robiło w ciągu dnia, jego działania … w kontekście świata, z innymi osobami społeczności… i reakcje które następują po tych działaniach… tworzą człowieka. Dziecko tworzy samo siebie poprzez te relacje.
Z drugiej zaś strony, jeśli kto inny kontroluje jego czas, jego działania, to wtedy dziecko tylko realizuje zamiary, które inni mają wobec niego – jak marionetka. Nie tworzy siebie, raczej inni je tworzą, w nie wyjaśnionych mu celach… aby uczynić z niego użyteczną jednostkę gospodarczą; mężnego żołnierza, gotowego iść na śmierć z tysiącami podobnych; posłusznego pracownika; lojalnego obywatela; wiernego zwolennika wyznania religijnego.
Takie dziecko jest nieautentycznym człowiekiem. Nieautentyczni ludzie nie są szczęśliwymi ludźmi. Miliony takich osób mogą w rzeczywistości wspólnie stworzyć nieszczęśliwy świat. Trzeba dodać, że ta nieautentyczna osoba ma nikłe pojęcie o tym, czym jest wolny wybór lub demokracja, nawet jeśli jest on obywatelem „wolnego” i demokratycznego państwa. Wiem o tym, ponieważ często widzę dorosłe osoby z demokratycznych państw, które odwiedzają szkoły demokratyczne. Oni są co najmniej zdziwieni tym, co widzą. A często są po prostu oniemiali.
To może brzmieć nieco „New Age” (utopijnie) – lecz nie jest. Dzieci zaczynają uczęszczać do szkół demokratycznych w wieku 11 lat, i zazwyczaj już są zagubione.
Może to dziwnie zabrzmieć, ale trzeba tam być, aby to zrozumieć. Ale to prawda. Są zagubione ponieważ nie są już sobą. Te dzieci nie są sobą, ponieważ odebrano im czas i ich wybory postępowania są kontrolowane. Z czasem odzyskują życiowe cele… odkrywają siebie na nowo. Niewiarygodnie jest patrzeć, jak dziecko zachwyca się w miarę jak jego prawdziwa natura zaczyna się wyłaniać.
To co się wyprawia z dziećmi w tradycyjnej edukacji jest skandaliczne. Niestety jest tak uniwersalnie przyjęte, że wydaje się być czymś normalnym.
Kiedy byłem małym chłopcem, zwiedziłem ogród zoologiczny w Buffalo w stanie Nowy Jork przy granicy z Kanadą. Było to stare zoo. Pamiętam lwa w prostokątnej zagrodzie chodzącego tam i z powrotem. Pamiętam neurotyczne małpy wrzeszczące w betonowym bunkrze. Nie każdy popiera przesłanie zoo, ale trzeba przyznać, że nowoczesne ogrody zoologiczne już różnią się znacznie od tych tradycyjnych. Zwraca się uwagę na odpowiednie środowisko – każde zwierzę ma już swoje mini-środowisko przypominające jego środowisko naturalne.
Wiecie, co zaraz powiem.
Ponad 100 lat temu zaczęliśmy pakować po 30 dzieci w małych prostokątnych pudełkach. Tak jak się wkłada herbatniki do pudełek na przenośniku taśmowym w fabryce. A dzisiaj? Dzisiaj dalej wciskamy 30 dzieci w prostokątne pudełka. Przypomina to pakowanie M&Msów do opakowania.
W 2008 bez wątpienia zapewniamy zwierzętom w zoo lepsze warunki niż własnym dzieciom. Nie jestem pewien, jak to świadczy o naszej kulturze. a pewno nic chwalebnego.
Wolność i demokracja powinny być pierwszymi filarami programu edukacyjnego każdego państwa. Nie gospodarka. Obecny system bardzo skutecznie dąży do wyprodukowania małych wojowników ekonomicznych, aby zwiększyć PKB, lub toczyć wojny ekonomiczne w gospodarce globalnej. Na litość boską, czy państwo demokratyczne nie chce więcej od swoich obywateli niż aby byli posłusznymi wojownikami ekonomicznymi?
I przestańmy uprawiać edukację jak by była jakąś religią, gdzie dzieci uczą się na pamięć jakichś bezsensownych edukacyjnych „świętych ksiąg”, bo inaczej pójdą do takiego strasznego piekła ekonomicznego. Przestańmy stosować metody manipulacyjne oparte na strachu wobec dobrych rodziców i dzieci tego świata.
To wszystko jest bardzo proste. Gdy pozwolimy, aby dzieci byłe wolne, to wyrosną one na wolnych dorosłych ludzi. Gdy pozwolimy, aby dzieci praktykowały prawdziwą demokrację, to będą wiedziały co znaczy prawdziwie demokratyczne życie.
Zaufajmy, że dzieci i obywatele państwa, aby są mądrzy, że potrafią podejmować decyzje i utworzyć takie państwo, którego sobie życzą. Co jest przeciwieństwem sytuacji, w której kto inny je tworzy dla nich i za nich przez kolejne szkodliwe szkolne lata.
W naszej Clubhouse Democracy mieliśmy taką broszurkę dla nowych klas, gdzie tłumaczyliśmy czym się zajmujemy.
Ten rozdział nosi tytuł „Kostka”, i czytałem go dwunastolatkom. Może uważacie, że niebezpiecznie jest opisać „środowisko” uczniów w ten sposób, że istnieje ryzyko, że to ich podjudzi lub zdołuje. Nic z tego, ponieważ oni już znali rzeczywistość. Właściwie mieli wielkie poczucie ulgi, ponieważ na reszcie ci dorośli, którzy ich uczyli, przyznali się do prawdy o szkole.
The Cube (Kostka)
„Wiele lat temu, z niewyjaśnionych przyczyn, dorośli ludzie postanowili zamknąć dzieci w grupach wiekowych w takie wielkie kostki na całe dnie przez 190 dni w roku, aby je przygotować do dorosłego życia. Potem przydzielili do tych dzieci w Kostce jedną dorosłą osobę, której obowiązkiem było przeżyć podczas gdy przygotowywał ich do życia.
Dorośli nie wpakowali tylko małej ilości dzieci do Kostek, wcisnęli aż 40 sztuk do każdej. A nie miało to znaczenia, że te dzieci rosły. Z jakiegoś powodu dorośli ludzie mieli tylko jeden rozmiar dla sześciolatków jak i czternastolatków.
Prawda, że mądrze?
Potem dorośli spisali długą listę zagadnień wiedzy, które uważali że dzieci powinny opanować po to, aby im się powiodło później w życiu dorosłym. Bardzo często ci dorośli dyskutowali i kłócili się o treść tej wiedzy. I często zmieniali postanowienia co parę lat.
Ale jedno zostało tak samo. Nigdy nie pytano uczniów o zdanie odnośnie czegokolwiek. Nie pytano ich, czy uważali, że Kostka jest w ogóle dobrym rozwiązaniem, lub co ich zdaniem powinny robić tam przez cały dzień.
Jedyną rzeczą, którą dzieci mogły robić aby wyrazić, jak się czuły będąc w Kostce, było zachowywać się źle i mścić na dorosłym, który został zamknięty w Kostce z nimi.
Niektórzy uczniowie okazywali niezły talent ku temu. Dorośli nazywali ich rozrabiakami.
W rzeczywistości to były tylko dzieci, które nie znosiły Kostki.
Pewnego dnia jacyś nauczyciele wymyślili edukację demokratyczną. Inni ludzie nazwali tych nauczycieli dziwakami. Tak naprawdę, to byli ludzie, którzy uważali, że dzieci i edukacja zasłużyły na coś lepszego…”
Tłum. z języka angielskiego David French i Andrzej Pasterny
Co ma wspólnego serendypia z edukacją demokratyczną?
Derry Hannam
Wypowiedź w dniu otwarcia konferencji EUDEC 2008 w Lipsku
To ogromna przyjemność i zaszczyt móc powitać wszystkie nowe twarze, które dołączyły do nas na najbliższe dwa dni konferencji, którą już można uznać za bardzo udaną. Proszę absolutnie nie czuć się jak obywatele drugiej kategorii – w ciągu tych dwóch dni, które spędzimy razem, obowiązuje zupełnie inny program. To naprawdę wspaniałe, że po 15 latach IDECu (Międzynarodowa Konferencja Edukacji Demokratycznej) mamy EUDEC (Europejska Konferencja Edukacji Demokratycznej), dzięki ciężkiej pracy Leslie i jej kolegów.
Wielu z was zapewne nie jest osobiście zaangażowanych w pracę szkół demokratycznych, podobnie jak i wielu z nas, którzy już tu jesteśmy. Może powinienem najpierw powiedzieć, co mam na myśli mówiąc o szkole w pełni demokratycznej. Jest to taka szkoła, w której wszyscy, bez względu na wiek, mają takie samo prawo do głosu podczas podejmowania decyzji dotyczących codziennej organizacji życia szkoły oraz gdzie nie ma zupełnie żadnego przymusu uczestnictwa w jakichkolwiek zajęciach. Oczywiście może być jeszcze wiele innych zasad, ale te są prawdopodobnie najistotniejsze.
Myślę, że my wszyscy, bez względu na to, czy kształcimy nasze dzieci w domu, czy jesteśmy uczniami, rodzicami, pracownikami administracji, inspektorami czy też ludźmi, którzy po prostu chcą stworzyć nową szkołę, chcemy dowiedzieć się czegoś więcej o tym niezwykłym rodzaju szkoły. Jestem przekonany, że wielu z was ma taki sam cel jak na przykład ja, żeby wprowadzić więcej demokracji do naszych tradycyjnie autorytarnych szkół państwowych. Moja praca skupia się nad Wielką Brytanią i Europą jako całością poprzez Radę Europy i OBESSU (Organising Bureau of European School Student Unions – Biuro Organizacyjne Europejskich Wspólnot Studenckich).
Nie wiem czy słowo serendypia (ang. Serendipity) ma swój odpowiednik w języku niemieckim. Oznacza ono, że czasem wydarzenia wydają się przypadkowe, a okazuje się, że były to zdarzenia niezwykle znaczące dla późniejszych wydarzeń. Zupełnie „przypadkowo”, zanim poszedłem na studia, aby zostać nauczycielem, dostałem pracę w bardzo demokratycznej grupie terapeutycznej dla młodych ludzi. Nie było tam żadnych mundurków, ani białych fartuchów dla personelu, a wszyscy mówili sobie po imieniu: od najstarszego psychiatry do najmłodszych pacjentów. „Leczenie” - czy też raczej należałby rzec „edukacja” - polegało przede wszystkim na życiu razem i podejmowaniu decyzji na spotkaniach demokratycznej społeczności, które odbywały się 2 razy dziennie. Czasem odwiedzający lekarze mówili, że to szalony pomysł, bo nie wiadomo nawet kto jest z personelu, a kto jest pacjentem. Mówiłem im wtedy: „W takim razie nie wydaje się wam, że wybraliście zły zawód”?
Zrozumiałem, że czasem każdy z nas czuje się nieszczęśliwy i zagubiony i wtedy potrzebuje pomocy. Innym razem czujemy się silniejsi i jesteśmy w stanie pomagać innym. Z takim przeświadczeniem poszedłem na studia. Myślałem, że wszyscy, bez względu na wiek czasem jesteśmy uczniami, a czasem możemy służyć innym za przewodników czy też nauczycieli. Tak więc kiedy musiałem chodzić na wykłady z psychologii o Pawłowie i jego psach oraz Skinnerze i jego szczurach, pytałem: „Co to ma wspólnego z dorastaniem i uczeniem się dzieci”? Wykładowca miał delikatnie mówiąc dosyć studenta, który zadawał dużo pytań i pozwolił mi, żebym nie uczęszczał na ten kurs i żebym stworzył swoją własną „alternatywę”. W uczelnianej bibliotece odkryłem mnóstwo książek, część z nich już mocno zakurzonych, jakby nie były używane od lat. Były to książki Dewey’a, Tołstoja, Lane’a, Willsa, Boeke’a, Russela, Brunera, Vygotskiego i, chyba proroczo, A.S. Neilla.
Ich argumenty za demokratycznym podejściem do nauczania bardzo do mnie przemawiały i moja trochę zasmucona dusza zaczęła znowu wznosić się ku niebu. Odkąd zostałem nauczycielem, starałem się gdzie mogłem wprowadzać metody demokratyczne, mimo że cały system był autorytarny. Zawsze można było coś zmienić i to zawsze działało! Stopniowo byłem odpowiedzialny za coraz więcej rzeczy w szkole i moje metody nadal się sprawdzały. Mogę z dumą powiedzieć, że każde dziecko uczestniczyło w sposób demokratyczny i było odpowiedzialne chociażby za jedną małą rzecz. Oczywiście na spektrum, na którego jednym końcu są takie szkoły demokratyczne jak Hadera, Summerhill czy też Sudbury Valley, a z drugiej tradycyjne szkoły autorytarne, my nie przeszliśmy nawet połowy drogi. Jednak ruszyliśmy z miejsca!
W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych byliśmy zaledwie garstką dyrektorów i wicedyrektorów, których nasi koledzy traktowali jak lekko niezrównoważonych. Mogę z satysfakcją powiedzieć, że już tak nie jest ani w Anglii, ani w wielu innych częściach Europy, aczkolwiek niektóre kraje, jak na przykład kraje skandynawskie, są w tej kwestii daleko przed nami. Po przejściu na emeryturę w 1992 roku zostałem inspektorem szkół – które to zajęcie skończyło się nagle i zaskakująco, kiedy to w 1999 działałem na rzecz Summerhill, sprzeciwiając się jednocześnie moim kolegom inspektorom, podczas gdy główny inspektor usiłował doprowadzić do zamknięcia szkoły. To była moja najlepsza praca jako inspektora i jak pewnie wiecie odnieśliśmy sukces – ale to inna historia i pewnie usłyszycie o tym jutro od Zoe Readhead.
Mniej więcej w tym czasie w Wielkiej Brytanii urząd objęła Partia Pracy i zdecydowano o wprowadzeniu Edukacji dla Obywatelstwa Demokratycznego do państwowego programu nauczania. W tym czasie brałem udział w projekcie Rady Europy, w którym podczas konferencji w Strasburgu w 1992 roku uznaliśmy, że jeśli demokracja ma odnieść jakikolwiek sukces, to musi być ona w europejskich szkołach praktykowana, a nie tylko teoretycznie opisywana na zajęciach. Kolejny raz spotkało mnie w pracy zjawisko serendypii, kiedy zostałem poproszony o wypowiedź podczas konferencji, gdzie jednym z przemawiających był doradca ministra ds. edukacji – Bernard Crick – który przedstawił propozycję nowego przedmiotu nauczania. Powiedziałem mu wtedy, że uczenie o demokracji bez praktykowania jej w codziennym życiu szkoły to kompletna strata czasu. Mamy na to wiele dowodów, których dostarczają nam nieskuteczne zajęcia wychowania obywatelskiego na całym świecie. Bernard Crick zgodził się ze mną, ale dodał, że miał pewien problem. Poprosił ministerstwo edukacji o informacje o szkołach państwowych, które eksperymentowały z metodami demokratycznymi. Ministerstwo nie miało żadnych informacji na ten temat. Na szczęście ja sam nieoficjalnie zbierałem takie informacje w mojej pracy jako inspektor. Była to garstka szkół, które zajmowały się dokładnie tym, czego szukał i stały się one przedmiotem badań w jego raporcie dla ministerstwa, znanego w Wielkiej Brytanii jako „Raport Cricka” (ang. ’Crick Report’).
Pod wpływem raportu minister został przekonany do tego, aby wydać oficjalne zarządzenie, by wszystkie państwowe szkoły średnie stworzyło uczniom różne możliwości uczestniczenia w podejmowaniu decyzji. Później, na krótko przed wyborami 2001 roku, nieco spanikował w obliczu krytyki ze strony głównego inspektora i prawicowej prasy, utrzymującej że wszystko to będzie tylko marnowaniem cennego czasu lekcyjnego. Poproszono wtedy mnie o twarde dowody, że tak nie będzie. Nie było tego wiele – ale po moich wizytach w szkołach, w których zaczątki demokracji były już widoczne, sformułowałem hipotezę, że wprowadzenie demokracji w życie może mieć związek z większą motywacją i chęcią mniej akademicko uzdolnionych uczniów, aby przynajmniej spróbować nauczyć się czegoś na zajęciach, które w innym wypadku wydawały się nudne lub niepotrzebne, i co do których obawiali się, że są skazani na porażkę. Wywnioskowałem to na podstawie moich obserwacji zajęć, rozmów z uczniami i po przeanalizowaniu wyników egzaminacyjnych w szkołach „nieco bardziej” demokratycznych niż inne.
Ku mojemu zaskoczeniu, na prośbę ministra przyznano mi pieniądze i bardzo niewiele czasu na przeprowadzenie badań w celu zweryfikowanie mojej hipotezy. Znalazłem dwadzieścia szkół, które nazwałem „bardziej uczestniczącymi” (w procesie demokratyzacji szkół), a dwanaście z nich zgodziło się wziąć udział w moich badaniach. Szczegółowo zbadałem wszystkie możliwości, które te szkoły oferowały swoim uczniom, aby mogli uczestniczyć w procesie demokratycznego podejmowania decyzji - w czasie lekcji i poza nimi. Sprawdziłem wyniki egzaminacyjne uczniów mniej i bardziej uzdolnionych akademicko. Także listy obecności i liczby wydaleń ze szkoły. Moja hipoteza się potwierdziła. Wyniki egzaminacyjne w tych dwunastu demokratycznych szkołach były lepsze od średniej wszystkich szkół funkcjonujących w podobnych społeczno-ekonomicznie środowiskach. Dotyczyło to w szczególności uczniów mniej uzdolnionych – ale nie tylko. Liczba dzieci wydalonych ze szkoły za agresywne zachowanie również była zachęcająca. W szkołach bardziej demokratycznych było mniej przemocy i znęcania się – najczęstszych przyczyn wydalenia uczniów ze szkół. Listy obecności również wypadły pozytywnie, choć trudniej było je uzasadnić.
Muszę przyznać, że pomimo faktu, iż w Summerhill pracowałem przeciw Ofstedowi (Biuro Standardów w Edukacji), byli oni bardzo pomocni w dostarczaniu danych i analiz statystycznych, pochodzących z ich rozległej bazy danych Orwelliana na temat wyników nauczania w różnych szkołach. (Raport, który napisałem dla ministra w 2001 roku, jest dostępny w Internecie pod skróconym tytułem „Raport Hannama”.) To były małe badania – objęły one zaledwie 12 z 3500 państwowych szkół średnich – i jedyne co mogłem stwierdzić, to istnienie związku pomiędzy demokratycznym uczestnictwem uczniów w życiu szkoły a lepszymi szkołami. Trzeba by znaczenie więcej pracy, aby ustalić związki przyczynowo skutkowe, ale nie trzeba być geniuszem, żeby odgadnąć niektóre z nich! W każdym razie, w 2001 roku dodało to odwagi ministrowi, aby przeciwstawić się swoim krytykom i stwierdzić: „mamy dowody na to, że demokratyczne uczestnictwo ma wpływ na lepsze wyniki, a gdzie są wasze dowody, że tak nie jest”? Oczywiście prawicowa prasa nie traciła czasu na szukanie rzeczy tak niepotrzebnych jak „dowody”!
Te działania przyniosły efekty. Widać to chociażby po tym, że kiedy teraz spieramy się z politykami w Anglii o bardziej demokratyczne szkoły, nie jesteśmy już „niezrównoważoną mniejszością”. Nasze poglądy stały się niemal normalne w retoryce tworzenia szkolnej polityki, a nawet w codziennym życiu szkół. Rozbawiło mnie, kiedy usłyszałem ministra Adonisa, jak niedawno stwierdził, że jest coraz więcej dowodów na to, że oddawanie głosu uczniom (czy też demokracja w szkole) prowadzi do lepszych wyników egzaminacyjnych, lepszej frekwencji i lepszego sprawowania. Autorzy jego przemowy z pewnością nie są naukowcami – ale miło było usłyszeć to stwierdzenie, mimo że tak naprawdę potrzeba nam jeszcze wiele więcej dowodów. (Jego własna córka aktywnie działa w szkolnej radzie uczniów i może właśnie to nie dało mu spać… no i bardzo dobrze!)
Nie powinienem przy okazji mowy powitalnej reklamować moich warsztatów dotyczących wagi badań naukowych w naszych próbach wpuszczenia odrobiny światła demokracji do naszych szkół – ale ta praca musi być wykonana, a wiele może być zrobione przez samych uczniów, jako część ich demokratycznego uczestnictwa. W całej Europie retoryka edukacyjna zaczyna iść po naszej myśli. Teraz musimy sprawić, żeby rzeczywistość szła w parze z retoryką. Nie możemy wpaść w pułapkę wiary, że skoro mała część, już i tak prawdopodobnie uprzywilejowanej młodzieży, „uczestniczy”, to to wystarczy. Tak naprawdę to może być jeden z powodów, dla których inni jeszcze nie uczestniczą. Musimy wziąć pod uwagę wszystkich uczniów – a szczególnie tych z mniej uprzywilejowanych środowisk, którzy na co dzień patrzą na dorosłych, których bez ustanku dotyka bezsilność i alienacja.
Podsumowując, chciałbym powiedzieć, że trzeba nam wzmacniać i pomnażać mosty łączące tych z nas, którzy chcą zmieniać system szkół publicznych z tymi, którzy już pracują w pełni zdemokratyzowanych szkołach - dla dobra wszystkich młodych ludzi. Jestem przekonany, że te nasze wspólne dwa dni będą stanowiły w tym procesie istotny krok do przodu.
Dziękuje.
przełożył z języka angielskiego mgr Andrzej Pasterny
------------
Serendypność lub Serendypia (ang. Serendipity) - termin stosowany na oznaczenie sytuacji, w której przypadkowo dokonuje się szczęśliwego odkrycia, zwłaszcza wtedy, gdy szuka się czegoś zupełnie innego. Słowo pochodzi od dawnej arabskiej nazwy Sri Lanki - Serendip. Zostało użyte po raz pierwszy 28 stycznia 1754 przez hrabiego Horace'a Walpole'a w liscie do przyjaciela Horace'a Mann. Po przeczytaniu starej perskiej bajki (The Three Princes of Serendip[1]). Hrabia Horace Walpole postanowił, by jej wątek przewodni - czyli przypadki prowadzące do szczęścia nieposzukiwanego - nazwać właśnie serendipity.za: http://pl.wikipedia.org/wiki/Serendypno%C5%9B%C4%87
Wypowiedź w dniu otwarcia konferencji EUDEC 2008 w Lipsku
To ogromna przyjemność i zaszczyt móc powitać wszystkie nowe twarze, które dołączyły do nas na najbliższe dwa dni konferencji, którą już można uznać za bardzo udaną. Proszę absolutnie nie czuć się jak obywatele drugiej kategorii – w ciągu tych dwóch dni, które spędzimy razem, obowiązuje zupełnie inny program. To naprawdę wspaniałe, że po 15 latach IDECu (Międzynarodowa Konferencja Edukacji Demokratycznej) mamy EUDEC (Europejska Konferencja Edukacji Demokratycznej), dzięki ciężkiej pracy Leslie i jej kolegów.
Wielu z was zapewne nie jest osobiście zaangażowanych w pracę szkół demokratycznych, podobnie jak i wielu z nas, którzy już tu jesteśmy. Może powinienem najpierw powiedzieć, co mam na myśli mówiąc o szkole w pełni demokratycznej. Jest to taka szkoła, w której wszyscy, bez względu na wiek, mają takie samo prawo do głosu podczas podejmowania decyzji dotyczących codziennej organizacji życia szkoły oraz gdzie nie ma zupełnie żadnego przymusu uczestnictwa w jakichkolwiek zajęciach. Oczywiście może być jeszcze wiele innych zasad, ale te są prawdopodobnie najistotniejsze.
Myślę, że my wszyscy, bez względu na to, czy kształcimy nasze dzieci w domu, czy jesteśmy uczniami, rodzicami, pracownikami administracji, inspektorami czy też ludźmi, którzy po prostu chcą stworzyć nową szkołę, chcemy dowiedzieć się czegoś więcej o tym niezwykłym rodzaju szkoły. Jestem przekonany, że wielu z was ma taki sam cel jak na przykład ja, żeby wprowadzić więcej demokracji do naszych tradycyjnie autorytarnych szkół państwowych. Moja praca skupia się nad Wielką Brytanią i Europą jako całością poprzez Radę Europy i OBESSU (Organising Bureau of European School Student Unions – Biuro Organizacyjne Europejskich Wspólnot Studenckich).
Nie wiem czy słowo serendypia (ang. Serendipity) ma swój odpowiednik w języku niemieckim. Oznacza ono, że czasem wydarzenia wydają się przypadkowe, a okazuje się, że były to zdarzenia niezwykle znaczące dla późniejszych wydarzeń. Zupełnie „przypadkowo”, zanim poszedłem na studia, aby zostać nauczycielem, dostałem pracę w bardzo demokratycznej grupie terapeutycznej dla młodych ludzi. Nie było tam żadnych mundurków, ani białych fartuchów dla personelu, a wszyscy mówili sobie po imieniu: od najstarszego psychiatry do najmłodszych pacjentów. „Leczenie” - czy też raczej należałby rzec „edukacja” - polegało przede wszystkim na życiu razem i podejmowaniu decyzji na spotkaniach demokratycznej społeczności, które odbywały się 2 razy dziennie. Czasem odwiedzający lekarze mówili, że to szalony pomysł, bo nie wiadomo nawet kto jest z personelu, a kto jest pacjentem. Mówiłem im wtedy: „W takim razie nie wydaje się wam, że wybraliście zły zawód”?
Zrozumiałem, że czasem każdy z nas czuje się nieszczęśliwy i zagubiony i wtedy potrzebuje pomocy. Innym razem czujemy się silniejsi i jesteśmy w stanie pomagać innym. Z takim przeświadczeniem poszedłem na studia. Myślałem, że wszyscy, bez względu na wiek czasem jesteśmy uczniami, a czasem możemy służyć innym za przewodników czy też nauczycieli. Tak więc kiedy musiałem chodzić na wykłady z psychologii o Pawłowie i jego psach oraz Skinnerze i jego szczurach, pytałem: „Co to ma wspólnego z dorastaniem i uczeniem się dzieci”? Wykładowca miał delikatnie mówiąc dosyć studenta, który zadawał dużo pytań i pozwolił mi, żebym nie uczęszczał na ten kurs i żebym stworzył swoją własną „alternatywę”. W uczelnianej bibliotece odkryłem mnóstwo książek, część z nich już mocno zakurzonych, jakby nie były używane od lat. Były to książki Dewey’a, Tołstoja, Lane’a, Willsa, Boeke’a, Russela, Brunera, Vygotskiego i, chyba proroczo, A.S. Neilla.
Ich argumenty za demokratycznym podejściem do nauczania bardzo do mnie przemawiały i moja trochę zasmucona dusza zaczęła znowu wznosić się ku niebu. Odkąd zostałem nauczycielem, starałem się gdzie mogłem wprowadzać metody demokratyczne, mimo że cały system był autorytarny. Zawsze można było coś zmienić i to zawsze działało! Stopniowo byłem odpowiedzialny za coraz więcej rzeczy w szkole i moje metody nadal się sprawdzały. Mogę z dumą powiedzieć, że każde dziecko uczestniczyło w sposób demokratyczny i było odpowiedzialne chociażby za jedną małą rzecz. Oczywiście na spektrum, na którego jednym końcu są takie szkoły demokratyczne jak Hadera, Summerhill czy też Sudbury Valley, a z drugiej tradycyjne szkoły autorytarne, my nie przeszliśmy nawet połowy drogi. Jednak ruszyliśmy z miejsca!
W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych byliśmy zaledwie garstką dyrektorów i wicedyrektorów, których nasi koledzy traktowali jak lekko niezrównoważonych. Mogę z satysfakcją powiedzieć, że już tak nie jest ani w Anglii, ani w wielu innych częściach Europy, aczkolwiek niektóre kraje, jak na przykład kraje skandynawskie, są w tej kwestii daleko przed nami. Po przejściu na emeryturę w 1992 roku zostałem inspektorem szkół – które to zajęcie skończyło się nagle i zaskakująco, kiedy to w 1999 działałem na rzecz Summerhill, sprzeciwiając się jednocześnie moim kolegom inspektorom, podczas gdy główny inspektor usiłował doprowadzić do zamknięcia szkoły. To była moja najlepsza praca jako inspektora i jak pewnie wiecie odnieśliśmy sukces – ale to inna historia i pewnie usłyszycie o tym jutro od Zoe Readhead.
Mniej więcej w tym czasie w Wielkiej Brytanii urząd objęła Partia Pracy i zdecydowano o wprowadzeniu Edukacji dla Obywatelstwa Demokratycznego do państwowego programu nauczania. W tym czasie brałem udział w projekcie Rady Europy, w którym podczas konferencji w Strasburgu w 1992 roku uznaliśmy, że jeśli demokracja ma odnieść jakikolwiek sukces, to musi być ona w europejskich szkołach praktykowana, a nie tylko teoretycznie opisywana na zajęciach. Kolejny raz spotkało mnie w pracy zjawisko serendypii, kiedy zostałem poproszony o wypowiedź podczas konferencji, gdzie jednym z przemawiających był doradca ministra ds. edukacji – Bernard Crick – który przedstawił propozycję nowego przedmiotu nauczania. Powiedziałem mu wtedy, że uczenie o demokracji bez praktykowania jej w codziennym życiu szkoły to kompletna strata czasu. Mamy na to wiele dowodów, których dostarczają nam nieskuteczne zajęcia wychowania obywatelskiego na całym świecie. Bernard Crick zgodził się ze mną, ale dodał, że miał pewien problem. Poprosił ministerstwo edukacji o informacje o szkołach państwowych, które eksperymentowały z metodami demokratycznymi. Ministerstwo nie miało żadnych informacji na ten temat. Na szczęście ja sam nieoficjalnie zbierałem takie informacje w mojej pracy jako inspektor. Była to garstka szkół, które zajmowały się dokładnie tym, czego szukał i stały się one przedmiotem badań w jego raporcie dla ministerstwa, znanego w Wielkiej Brytanii jako „Raport Cricka” (ang. ’Crick Report’).
Pod wpływem raportu minister został przekonany do tego, aby wydać oficjalne zarządzenie, by wszystkie państwowe szkoły średnie stworzyło uczniom różne możliwości uczestniczenia w podejmowaniu decyzji. Później, na krótko przed wyborami 2001 roku, nieco spanikował w obliczu krytyki ze strony głównego inspektora i prawicowej prasy, utrzymującej że wszystko to będzie tylko marnowaniem cennego czasu lekcyjnego. Poproszono wtedy mnie o twarde dowody, że tak nie będzie. Nie było tego wiele – ale po moich wizytach w szkołach, w których zaczątki demokracji były już widoczne, sformułowałem hipotezę, że wprowadzenie demokracji w życie może mieć związek z większą motywacją i chęcią mniej akademicko uzdolnionych uczniów, aby przynajmniej spróbować nauczyć się czegoś na zajęciach, które w innym wypadku wydawały się nudne lub niepotrzebne, i co do których obawiali się, że są skazani na porażkę. Wywnioskowałem to na podstawie moich obserwacji zajęć, rozmów z uczniami i po przeanalizowaniu wyników egzaminacyjnych w szkołach „nieco bardziej” demokratycznych niż inne.
Ku mojemu zaskoczeniu, na prośbę ministra przyznano mi pieniądze i bardzo niewiele czasu na przeprowadzenie badań w celu zweryfikowanie mojej hipotezy. Znalazłem dwadzieścia szkół, które nazwałem „bardziej uczestniczącymi” (w procesie demokratyzacji szkół), a dwanaście z nich zgodziło się wziąć udział w moich badaniach. Szczegółowo zbadałem wszystkie możliwości, które te szkoły oferowały swoim uczniom, aby mogli uczestniczyć w procesie demokratycznego podejmowania decyzji - w czasie lekcji i poza nimi. Sprawdziłem wyniki egzaminacyjne uczniów mniej i bardziej uzdolnionych akademicko. Także listy obecności i liczby wydaleń ze szkoły. Moja hipoteza się potwierdziła. Wyniki egzaminacyjne w tych dwunastu demokratycznych szkołach były lepsze od średniej wszystkich szkół funkcjonujących w podobnych społeczno-ekonomicznie środowiskach. Dotyczyło to w szczególności uczniów mniej uzdolnionych – ale nie tylko. Liczba dzieci wydalonych ze szkoły za agresywne zachowanie również była zachęcająca. W szkołach bardziej demokratycznych było mniej przemocy i znęcania się – najczęstszych przyczyn wydalenia uczniów ze szkół. Listy obecności również wypadły pozytywnie, choć trudniej było je uzasadnić.
Muszę przyznać, że pomimo faktu, iż w Summerhill pracowałem przeciw Ofstedowi (Biuro Standardów w Edukacji), byli oni bardzo pomocni w dostarczaniu danych i analiz statystycznych, pochodzących z ich rozległej bazy danych Orwelliana na temat wyników nauczania w różnych szkołach. (Raport, który napisałem dla ministra w 2001 roku, jest dostępny w Internecie pod skróconym tytułem „Raport Hannama”.) To były małe badania – objęły one zaledwie 12 z 3500 państwowych szkół średnich – i jedyne co mogłem stwierdzić, to istnienie związku pomiędzy demokratycznym uczestnictwem uczniów w życiu szkoły a lepszymi szkołami. Trzeba by znaczenie więcej pracy, aby ustalić związki przyczynowo skutkowe, ale nie trzeba być geniuszem, żeby odgadnąć niektóre z nich! W każdym razie, w 2001 roku dodało to odwagi ministrowi, aby przeciwstawić się swoim krytykom i stwierdzić: „mamy dowody na to, że demokratyczne uczestnictwo ma wpływ na lepsze wyniki, a gdzie są wasze dowody, że tak nie jest”? Oczywiście prawicowa prasa nie traciła czasu na szukanie rzeczy tak niepotrzebnych jak „dowody”!
Te działania przyniosły efekty. Widać to chociażby po tym, że kiedy teraz spieramy się z politykami w Anglii o bardziej demokratyczne szkoły, nie jesteśmy już „niezrównoważoną mniejszością”. Nasze poglądy stały się niemal normalne w retoryce tworzenia szkolnej polityki, a nawet w codziennym życiu szkół. Rozbawiło mnie, kiedy usłyszałem ministra Adonisa, jak niedawno stwierdził, że jest coraz więcej dowodów na to, że oddawanie głosu uczniom (czy też demokracja w szkole) prowadzi do lepszych wyników egzaminacyjnych, lepszej frekwencji i lepszego sprawowania. Autorzy jego przemowy z pewnością nie są naukowcami – ale miło było usłyszeć to stwierdzenie, mimo że tak naprawdę potrzeba nam jeszcze wiele więcej dowodów. (Jego własna córka aktywnie działa w szkolnej radzie uczniów i może właśnie to nie dało mu spać… no i bardzo dobrze!)
Nie powinienem przy okazji mowy powitalnej reklamować moich warsztatów dotyczących wagi badań naukowych w naszych próbach wpuszczenia odrobiny światła demokracji do naszych szkół – ale ta praca musi być wykonana, a wiele może być zrobione przez samych uczniów, jako część ich demokratycznego uczestnictwa. W całej Europie retoryka edukacyjna zaczyna iść po naszej myśli. Teraz musimy sprawić, żeby rzeczywistość szła w parze z retoryką. Nie możemy wpaść w pułapkę wiary, że skoro mała część, już i tak prawdopodobnie uprzywilejowanej młodzieży, „uczestniczy”, to to wystarczy. Tak naprawdę to może być jeden z powodów, dla których inni jeszcze nie uczestniczą. Musimy wziąć pod uwagę wszystkich uczniów – a szczególnie tych z mniej uprzywilejowanych środowisk, którzy na co dzień patrzą na dorosłych, których bez ustanku dotyka bezsilność i alienacja.
Podsumowując, chciałbym powiedzieć, że trzeba nam wzmacniać i pomnażać mosty łączące tych z nas, którzy chcą zmieniać system szkół publicznych z tymi, którzy już pracują w pełni zdemokratyzowanych szkołach - dla dobra wszystkich młodych ludzi. Jestem przekonany, że te nasze wspólne dwa dni będą stanowiły w tym procesie istotny krok do przodu.
Dziękuje.
przełożył z języka angielskiego mgr Andrzej Pasterny
------------
Serendypność lub Serendypia (ang. Serendipity) - termin stosowany na oznaczenie sytuacji, w której przypadkowo dokonuje się szczęśliwego odkrycia, zwłaszcza wtedy, gdy szuka się czegoś zupełnie innego. Słowo pochodzi od dawnej arabskiej nazwy Sri Lanki - Serendip. Zostało użyte po raz pierwszy 28 stycznia 1754 przez hrabiego Horace'a Walpole'a w liscie do przyjaciela Horace'a Mann. Po przeczytaniu starej perskiej bajki (The Three Princes of Serendip[1]). Hrabia Horace Walpole postanowił, by jej wątek przewodni - czyli przypadki prowadzące do szczęścia nieposzukiwanego - nazwać właśnie serendipity.za: http://pl.wikipedia.org/wiki/Serendypno%C5%9B%C4%87
piątek, 10 lipca 2009
KOMUNIKAT
VI Międzynarodowa Konferencja „Edukacja alternatywna – teoria i praktyka”
19-21 październik 2009 / WSP w Łodzi – ul. Żeromskiego 115
Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Łodzi oraz Wydział Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu informują, że zostały zamknięte prace organizacyjne nad październikową konferencją, w wyniku których przyjęto następujące rozwiązania programowe. Zakwalifikowano tematy referatów, warsztatów i komunikatów z badań, przyjmując taką konwencję przebiegu obrad, by możliwe było włączenie się każdego uczestnika konferencji z zaproponowaną problematyką czy tematem w różnych formach. Każdy uczestnik zostanie w tym zakresie odrębnie poinformowany.
Po raz pierwszy proponujemy rozpoczęcie konferencji od wspólnej debaty na temat tego, jak w ogóle pojmujemy „edukację alternatywną”, czym ona jest dla nas, co ją wyróżnia, jakie właściwości stanowią o jej istocie. W tym celu przesyłamy wszystkim uczestnikom obrad dwugłos na ten temat profesorów: Czesława Kupisiewicza i Bogusława Śliwerskiego z prośbą o zapoznanie się z jego treścią i zastanowienie, w jakiej formie chcieliby Państwo zabrać głos w trakcie otwierającej Konferencję swobodnej debaty z powyższymi autorami czy oddać swoje stanowisko na ten temat do materiałów pokonferencyjnych jako głos w dyskusji. Można także do tej swobodnej, otwartej części obrad wykorzystać także przygotowywany referat czy komunikat. Można też zaproponować plakat czy prezentację sondażu itp. Jesteśmy otwarci na Państwa alternatywy w tym względzie. Czas na tę debatę wyniesie pierwszego dnia obrad 90 minut, przy czym profesorowie Cz. Kupisiewicz i B. Śliwerski nie będą już swoich stanowisk referować czy odczytywać. Chętnie natomiast podejmą się moderowania wspólnej dyskusji na ten temat.
Wśród referujących, są tak znakomite postaci współczesnej pedagogiki, jak: profesorowie: Zbyszko Melosik, Wiesław Ambrozik, Ewa Solarczyk-Ambrozik, Kazimierz Przyszczypkowski, Edyta Gruszczyk-Kolczyńska, Olga Czerniawska, Danuta Waloszek, Lidia Wollman, Amadeusz Krause, Hanna Zielińska-Kostyło, Jolanta Kruk, Roman Leppert, Andrzej Murzyn, Urszula Szuścik, Lucyna Telka, Iwona Chrzanowska, Marek Gawrysiak, Hein Retter, Nikolai Smetansky, Jaroslav Balvin, Tomas Jablonsky, Friedhelm Beiner, i in. Referaty gości zagranicznych będą tłumaczone na język polski. Przewidujemy, jak w każdej dotychczasowej edycji tej konferencji - spotkania i wypowiedzi nauczycieli-nowatorów, refleksyjnych i kreatywnych praktyków oraz naukowców zajmujących się alternatywami edukacyjnymi. Prezentowane będą w czasie sesji modele i rozwiązania takich placówek alternatywnej edukacji, jak montessoriańskie, steinerowskie (waldorfskie), autorskie, itp. czy podejście do edukacji J. Deweya i J. Korczaka. Będzie także możliwość zapoznania się z odmiennymi formami i metodami kształcenia, wychowania, resocjalizacji, opieki czy prowadzenia badań naukowych.
Po raz pierwszy zamierzamy też zorganizować odrębną sekcję studenckich kół naukowych zainteresowanych tą problematyką. Odbędzie się także odrębna sesja na temat „Cyfrowości mediów w edukacji jako alternatywy w relacji do tradycyjnego nauczania i wychowania”. Wezmą w niej udział blogerzy: Dariusz Chętkowski (http://chetkowski.blog.polityka.pl/) , Marcin Mały (http://my.opera.com/mmaly/blog/) i Bogusław Śliwerski (http://sliwerski-pedagog.blogspot.com/). Częścią tej sesji będzie także sesja poświecona dydaktyce przyjaznej cyfrowym tubylcom, z którymi zresztą będzie można w trakcie spotkania porozmawiać. Zarysowane zostaną także potencjalne problemy wychowawcze związane z nowymi mediami. Sesję poprowadzą dr Jacek Pyżalski i dr Piotr Plichta.
Odbędą się także sesje warsztatowe dla oczekujących praktycznych rozwiązań, wymiany doświadczeń czy poszukujących nowe podejścia do wychowania i kształcenia. Warsztaty poprowadzą autorzy znakomitych publikacji, jak np. Elżbieta Zubrzycka z Gdańskiego Wydawnictwa Psychologicznego (autorka pięknej i niezwykle mądrej serii książeczek „Bezpieczne dziecko” – zob. www.gwp.pl ) poprowadzi warsztat: Kiedy zabawa oznacza dręczenie; Katarzyna Bocheńska – Włostowska („Akademia Umiejętności Interpersonalnych. 20 spotkań z komunikacją, Impuls, 2009); Małgorzata Miksza – prezes Polskiego Stowarzyszenia Montessori zaproponuje nam warsztat Montessori a gramatyka. „W królestwie części mowy” – prezentacja opowieści M. Montessori (z przeznaczeniem dla dzieci przedszkolnych i szkolnych); Beata Owczarska – współautorka znakomitych poradników dotyczących metod aktywizujących w toku kształcenia, w tym redaktorka przewodnika metodycznego do podręcznika akademickiego „Pedagogika” (t.1-3, GWP) zaproponuje warsztat w języku niemieckim : Aktywni studenci uczą się lepiej; Marzanna Farnicka poprowadzi warsztat na temat potrzeb edukacyjnych dzieci a Mariusz Budzyński – dyrektor Autorskich Liceów Artystycznych warsztat na temat tutoringu rozwojowego jako alternatywnego programu wychowania w szkole.
Także nasi goście zagraniczni poprowadzą warsztaty. Po raz pierwszy odbędzie się warsztat z pedagogiki waldorfskiej, który poprowadzą prof. Johannes Kiersch – autor i wydawca przełożonej na język polski serii publikacji z tej pedagogiki (zob.: www.impulsoficyna.com.pl) oraz Brytyjczyk Martyn Rawson (współautor z Clowder Christopher podręcznika dla nauczycieli pt. Waldorf Education, 1998 oraz książki Ready to Learn. From birth to school readiness, 2002).
Zależy nam na tym, aby uczestnicy konferencji mogli ze sobą jak najwięcej rozmawiać, dyskutować, stawiać sobie pytania i poszukiwać na nie odpowiedzi, dlatego proponujemy równolegle prowadzone w aulach sesje plenarne i półplenarne z dwoma referatami wprowadzającymi oraz moderowaną do nich dyskusją osób, których wystąpienia są zbliżone zakresem przedmiotowym. Nie musimy referować wszystkiego, co przygotowujemy na tę sesję. Prosimy o przesłanie na adres organizatora do 30 września br. tekstu proponowanego referatu czy komunikatu, abyśmy mogli przygotować go do opracowania redakcyjnego i wydania w monograficznych tomach pokonferencyjnych.
Można jeszcze zgłaszać się do udziału w tej konferencji w charakterze biernym do 15.09.2009 r. , przy czym o zakwalifikowaniu decyduje kolejność zgłoszeń i wniesienie opłaty konferencyjnej w tym samym terminie.
FORMULARZ DEKLARACJI na stronie: www.wsp.lodz.pl
Uczestników Międzynarodowej Konferencji „Edukacja Alternatywna” zapraszamy do rezerwowania noclegów w czterech hotelach sieci Centrum-Hotele w centrum Łodzi.
Na noclegi w terminie 19-21.10.2009 obowiązuje cennik specjalny
HOTEL CENTRUM***
Łódź, ul. Kilińskiego 59/63
Hotel położony bezpośrednio przy stacji PKP Łódź Fabryczna, około 400 m
od ul. Piotrkowskiej (głównej arterii handlowo-rozrywkowej miasta)
Goście hotelowi korzystać mogą
z dodatkowych atrakcji bezpośrednio
w hotelu: siłownia, sauna, kasyno.
Rodzaje pokoi
CENA DLA WSP (zawiera rabat, śniadanie i VAT)
1 osobowy
13 m2. Położenie: na 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 12 piętrze. Wyposażenie: łazienka z wanną, łóżko 100 x 200 cm, telewizor, radio, telefon. Część pokoi posiada wentylator.194 zł
1 osobowy standard
21 m2. Położenie: na 2, 3 i 4 piętrze. Wyposażenie: łazienka z prysznicem, łóżko 120-140 x 200 cm, telewizor, radio, telefon. Część pokoi posiada wentylator. 224 zł
1 osobowy wyższy standard
21 m2. Położenie: na 5, 6, 7, 11, 12 i 13 piętrze. Wyposażenie: łazienka z wanną lub prysznicem, łóżko 120-140 x 200 cm, klimatyzacja, telewizor, radio, telefon. Część pokoi posiada lodówkę, sejf i suszarkę do włosów.
Powierzchnia pokoju dla niepełnosprawnych: 36 m2. Wyposażenie: dwie łazienki z prysznicem, łóżko 140 x 200 cm, klimatyzacja, lodówka, suszarka do włosów, telewizor, radio, telefon. 254 zł
2 osobowy standard
21-27 m2. Położenie: na 2, 3, 4, 9, 10 piętrze. Wyposażenie: łazienka z wanną lub prysznicem , łóżka pojedyncze, telewizor, radio, telefon. Część pokoi posiada wentylator. 290 zł
2 osobowy standard dla 1 osoby
21-27 m2. Położenie: na 2, 3, 4, 9, 10 piętrze. Wyposażenie: łazienka z wanną lub prysznicem , łóżko 90-100 x 200 cm, telewizor, radio, telefon. Część pokoi posiada wentylator. 258 zł
2 osobowy wyższy standard
27 m2. Położenie: na 3, 5, 6, 7, 11, 12, 13 piętrze. Wyposażenie: łazienka z wanną lub prysznicem, łóżka pojedyncze lub małżeńskie, klimatyzacja, lodówka (poza 3 piętrem), telewizor, radio, telefon. Część pokoi posiada sejf i suszarkę do włosów.309 zł
2 osobowy wyższy standard dla 1 osoby
27 m2. Położenie: na 3, 5, 6, 7, 11, 12, 13 piętrze. Wyposażenie: łazienka z wanną lub prysznicem, łóżka pojedyncze lub małżeńskie, klimatyzacja, lodówka (poza 3 piętrem), telewizor, radio, telefon. Część pokoi posiada sejf i suszarkę do włosów.278 zł
apartament 1 osobowy 60-64 m2. Położenie: na 8 piętrze. Wyposażenie: sypialnia z łóżkiem małżeńskim, pokój dzienny z aneksem kuchennym, przedpokój, łazienka z wanną i prysznicem, druga łazienka, klimatyzacja, telewizor, radio, telefon, mini chłodziarka sejf, suszarka do włosów. 592 zł
apartament 2 osobowy
82 m2. Położenie: na 8 piętrze. Wyposażenie: sypialnia z łóżkiem małżeńskim, pokój dzienny z aneksem kuchennym, przedpokój, gabinet do pracy, łazienka z wanną i prysznicem, druga łazienka, klimatyzacja, telewizor, radio, telefon, mini chłodziarka, sejf, suszarka do włosów. 692 zł
1 osobowy pokój-studio 35 m2. Położenie: na 2, 3 i 4 piętrze. Wyposażenie: sypialnia z łóżkami pojedynczymi lub małżeńskimi, pokój dzienny, przedpokój, łazienka z prysznicem, klimatyzacja, telewizor, radio, telefon, lodówka. 323 zł
śniadanie w cenie
Rezerwacja: tel. 042 632 86 40 ; e-mail:centrum@centrumhotele.pl
Informacje o hotelu: www.centrumhotele.pl
-----------------
HOTEL ŚWIATOWIT***
Łódź, al. Kościuszki 68
Hotel położony w centrum miasta
50m od ul. Piotrkowskiej.
Goście hotelowi korzystać mogą
z dodatkowych atrakcji bezpośrednio
w hotelu: salon fryzjerski , solarium
1 osobowy
15 m². Położenie: na 3 piętrze. Wyposażenie: łazienka z prysznicem, telewizor, radio, telefon. 164 zł
1 osobowy standard
15 m2 . Położenie: na 1 i 4 piętrze. Wyposażenie: pokoje w stylu ludowym lub standardowym, łóżko 90 x 200 cm, łazienka z prysznicem, telewizor, radio, telefon. Część pokoi z klimatyzacją 204 zł
1 osobowy wyższy standard
15 m2 . Położenie: na 2, 8, 9, 10, 11 piętrze. Wyposażenie: łazienka z prysznicem, łóżko o szerokości od 120 do 180 x 200 cm, telewizor, radio telefon,
Wyposażenie pokoi dla niepełnosprawnych (pow. 27 m²): sypialnia i pokój dzienny, 2 łazienki; łóżko 140 x 200 cm, telewizor, radio, telefon. Część pokoi posiada lodówkę i klimatyzację. 219 zł
2 osobowy
15 m2 . Położenie: na 4, 5, 7 piętrze. Wyposażenie: łazienka z prysznicem, łóżka pojedyncze lub małżeńskie, telewizor, radio, telefon. Część pokoi posiada lodówkę i klimatyzację. 248 zł
2 osobowy o wyższym standardzie
15 m2 . Położenie: na 6, 11 piętrze. Wyposażenie: łazienka z prysznicem, łóżka pojedyncze lub małżeńskie, telewizor, radio, telefon. Modernizacja pokoi w 2006 r. Część pokoi posiada klimatyzację. 285 zł
miniapartament 1 osobowy
27 m2 . Położenie: na 2 piętrze. Wyposażenie: sypialnia i pokój dzienny, łazienka z prysznicem, lodówka, klimatyzacja, biurko do pracy, 2 telewizory, radio, telefon
356 zł
miniapartament 2 osobowy
33 m2 . Położenie: na 4 piętrze. Wyposażenie: sypialnia (z dwoma łóżkami) i pokój dzienny, duża łazienka z prysznicem, lodówka, klimatyzacja, biurko do pracy, 2 telewizory, radio, telefon 436 zł
pokój 2 osobowy dla 1 osoby
15 m2 . Położenie: na 4, 5, 7 piętrze. Wyposażenie: łazienka z prysznicem, łóżka pojedyncze lub małżeńskie, telewizor, radio, telefon. Część pokoi posiada lodówkę i klimatyzację. 228 zł śniadanie w cenie
Rezerwacja: tel. 042 636 38 17 ; e-mail: swiatowit@centrumhotele.pl
Informacje o hotelu: www.centrumhotele.pl
-----------------
HOTEL MAZOWIECKI**
Łódź, ul. 28 Pułku
Strzelców Kaniowskich 53/57
Hotel położony w pobliżu stacji PKP
Łódź Kaliska, w odległości około 1 km od
1 osobowy
11 m2 . Położenie: na 1, 2, 3, 4 piętrze. Wyposażenie: łazienka z prysznicem, szafa wnękowa, telewizor, radio, telefon. Część pokoi posiada Internet bezprzewodowy
158 zł
2 osobowy standard
11 m2 . Położenie: na 2 i 4 piętrze. Wyposażenie: łazienka z prysznicem, łóżka pojedyncze, szafa wnękowa, telewizor, radio, telefon. 202 zł
2 osobowy wyższy standard
18 m2 . Położenie: na 1, 2 i 4 piętrze. Wyposażenie: łóżka pojedyncze lub małżeńskie, duża łazienka: prysznic z biczami wodnymi i wanną lub tylko prysznic, szafa wnękowa z lustrami, lodówka, telewizor, radio, telefon.
Część pokoi posiada dodatkowo sprzęt do ćwiczeń: rower lub stepper. Możliwość dostawki. 241 zł
2 osobowy wyższy standard dla osób niepełnosprawnych
18 m2 . Położenie: na parterze i 4 piętrze. Wyposażenie: łóżka pojedyncze lub małżeńskie, udogodnienia dla osób niepełnosprawnych, duża łazienka z prysznicem, radio, lodówka, telewizor, telefon. 241 zł
mini-apartament 2 osobowy
24 m2 . Położenie: na 2, 3 i 4 piętrze. Wyposażenie: sypialnia z łóżkami pojedynczymi lub małżeńskimi, pokój dzienny, duża łazienka z wanną, prysznicem i biczami wodnymi, duża szafa wnękowa z lustrami, lodówka, telewizor, radio, telefon. 269 zł
mini-apartament 2 osobowy (jacuzzi + bicze wodne)
32 m2 . Położenie: na 1 piętrze. Wyposażenie: sypialnia z łóżkiem małżeńskim, pokój dzienny, duża łazienka: wanna z jacuzzi, prysznic z biczami wodnymi, rower treningowy; dodatkowe WC, lodówka, telewizor, radio, telefon, zasłony blackout, waga elektroniczna. 317 zł
W Hotelu Mazowiecki** obowiązują ceny za pokój ze śniadaniem. Nie ma możliwości rezygnacji ze śniadania w celu pomniejszenia ceny.
Ceny usług dodatkowych: parking przy hotelu od 20zł/za dobę w zależności od rodzaju pojazdu;
Rezerwacja: tel. 042 637 43 33 ; e-mail: mazowiecki@centrumhotele.pl
Informacje o hotelu: www.centrumhotele.pl
---------------------
HOTEL SAVOY**
Łódź, ul. Traugutta 6
Hotel położony blisko stacji PKP
Łódź Fabryczna, około 50m od
ul. Piotrkowskiej
1 osobowy
9 m2 ; położenie - od dziedzińca. Wyposażenie: łazienka z wanną lub prysznicem, telewizor, radio, telefon. 118 zł
1 osobowy
12 m2 , położenie - od dziedzińca. Wyposażenie: łazienka z prysznicem, telewizor, radio, telefon 167 zł
1 osobowy
16 m2 , położenie - od dziedzińca. Wyposażenie: łazienka z prysznicem, telewizor, radio, telefon 183 zł
1 osobowy wyższy standard
18 m2 , położenie - od dziedzińca. Pokoje jedno- lub dwupomieszczeniowe. Wyposażenie: łazienka z prysznicem, telewizor, radio, telefon. Możliwość dostawki. 196 zł
1 osobowy w stylu retro
18 m2 , położenie - od dziedzińca. Stylowe wyposażenie: meble w stylu retro, sekretarzyk, łazienka z prysznicem i biczami wodnymi, telewizor, radio, telefon. 222 zł
2 osobowy
20 m2 , położenie - od dziedzińca lub od frontu. Pokoje składają się z jednego pomieszczenia lub sypialni i pokoju dziennego. Wyposażenie: łóżka pojedyncze lub małżeńskie, telewizor, radio, telefon 246 zł
2 osobowy w stylu retro
20 m2 , położenie – od dziedzińca. Wyposażenie: meble w stylu retro, sekretarzyk, łóżko małżeńskie, telewizor, radio, telefon. 295 zł
mini-apartament 2 osobowy
36 m2 , położenie – od frontu. Wyposażenie: sypialnia i pokój dzienny, duża łazienka z wanną, jacuzzi oraz prysznicem i biczami wodnymi, mała dodatkowa łazienka, suszarka do włosów, klimatyzacja, lodówka, 2 telewizory, video, radio, telefon. 392 zł
śniadanie w cenie
Ceny usług dodatkowych: parking strzeżony około 200m od hotelu – od 25zł/za dobę w zależności od rodzaju pojazdu;
Rezerwacja: tel. 042 632 93 60 ; e-mail: savoy@centrumhotele.pl
Informacje o hotelu: www.centrumhotele.pl
Podane ceny zniżkowe obejmują rabat, zawierają śniadanie i VAT, skalkulowane są na bazie cennika indywidualnego 2009. Cena podana jest za 1 dobę.
Warunki rezerwacji
Goście dokonują rezerwacji indywidualnie, w formie pisemnej (faxem lub mailem podając imię, nazwisko, termin, rodzaj pokoju, telefon kontaktowy, kod), bezpośrednio w recepcji hotelu, posługując się kodem: EDUKACJA ALTERNATYWNA . Goście otrzymują cenę wyłącznie po podaniu kodu. W przypadku braku kodu Gość otrzyma cenę wg cennika indywidualnego.
Podane PROMOCYJNE ceny obowiązują przy dokonaniu rezerwacji do dnia:18.09.2009. Po tym terminie będą obowiązywały ceny wg cennika indywidualnego 2009.
W przypadku przedłużenia pobytu, zarówno doby poprzedzające (18.10.2009) jak i następujące po terminie 22.10.2009 kalkulowane będą według cennika indywidualnego 2009.
Rezerwacje będą potwierdzane w ramach dostępności miejsc. Goście otrzymają pisemne potwierdzenie rezerwacji, lub informację o braku wolnych miejsc.
Płatność będzie dokonywana bezpośrednio przez Gości w recepcji hotelu kartą płatniczą lub gotówką.
Rezygnacje i ewentualne niedojazdy traktowane będą według Ogólnych Warunków Rezerwacji Indywidualnych w Centrum-Hotele (dostępne w hotelach).
wtorek, 28 października 2008
Podążyć za dzieckiem
„Podążyć za dzieckiem” - warsztaty dla studentów pedagogiki i nauczycieli oraz rodziców.
Warsztaty oparte są o fundamentalne zasady rozwoju podmiotowości, pedagogikę i psychologię twórczości oraz doświadczenia i refleksje z wielu lat praktyki „Edukacji Domowej”.
Program warsztatów powstał w wyniku obserwacji rosnącego zapotrzebowania na pełną informację dotyczącą zasad i metod nauczania i uczenia się w edukacji domowej, dzięki czemu dziecko realizuje obowiązek nauki nie uczęszczając do szkoły.
Warsztat prowadzą, we współautorstwie: Anna Janicka- Galant i Anna Marta Wilczkowska.
Miejsce: Łódź, Al. Kościuszki 48 Ip.
Termin:
19 listopada 2008 - część pierwsza - godzina 16:00 - 20:00
26 listopada 2008 - część druga - godzina 16:00 - 20:00
Rezerwacja telefoniczna 502 147 503, 510 438 657, mail: amwilczkowska@gmail.com
Ilość miejsc ograniczona
Koszt uczestnictwa [za całość ] - 110 PLN
poniedziałek, 1 września 2008
Czy nasze dzieci noszą w tornistrach makulaturę?
W najnowszym wydaniu tygodnika WPROST pojawił się artykuł Agnieszki Sijki, w którym postawiono tezę, iż podręczniki szkolne powinny być pisane przez najwybitniejszych profesorów z poszczególnych dziedzin nauki! Dlaczego najlepsi nie piszą podręczników szkolnych? Nie wiem, skąd się wzięło takie uogólnienie, bo jednak z mojego oglądu sytuacji na tym rynku w obszarze edukacji wczesnoszkolnej wynika, że jednak podręczniki dla tej grupy wiekowej napisali albo wybitni profesorowie, albo wybitni nauczyciele we współpracy z wybitnymi naukowcami.
Czego nie bierze się w tej debacie pod uwagę?
1) Po pierwsze, zdecydowana większość podręczników szkolnych jest wydana na bardzo wysokim poziomie merytorycznym i edytorskim, a także z zachowaniem zasad, jakie obowiązują we współczesnej dydaktyce. Podane w artykule przykłady są niewątpliwie skandalicznym niedbalstwem, a być może i wynikiem nierzetelności recenzenckiej, ale – jak w każdej dziedzinie ludzkiej aktywności – takie przypadki mogą się zdarzyć. Wystarczy porównać podręczniki szkolne wydawane dwadzieścia lat temu, a te, które dzisiaj znajdują się na rynku, by zobaczyć, jak wielka zaszła tu zmiana jakościowa w sposobach i formach upowszechniania wiedzy;
2) Po drugie, jeśli ktoś stawia tezę, że przed II wojna światową mieliśmy znakomite podręczniki szkolne, ponieważ ich autorami byli wybitni naukowcy, to nie można pominąć faktu, iż istotnie tak było, ale że zarazem niektórzy z tych profesorów byli zarazem nauczycielami szkół średnich lub edukatorami domowymi. Znali zatem nie tylko swoją dziedzinę wiedzy, ale zarazem przekazywali ją w szkole lub swoim uczniom. Mieli zatem doświadczenie dydaktyczne i świadomość tego, do jakiego odbiorcy muszą zaadresować określone treści oraz jak to uczynić, by były one zrozumiałe dla uczniów. Tak np. wybitny matematyk Stefan Banach na swoje studia zarabiał korepetycjami , a znany autor najpopularniejszego w Polsce „Elementarza” Marian Falski pracował najpierw jako nauczyciel domowy, zaś w latach 1919-1939 pracował w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a więc znane mu były problemy polskiej oświaty i dydaktyki.
3) Po trzecie, eksponowanie w publicystyce roli podręcznika szkolnego jako źródła wiedzy, które staje się jednym z najważniejszych czynników jakości kształcenia, jest nieporozumieniem. Istnieją bowiem modele szkół alternatywnych, w których nauczyciel nie posługuje się żadnym podręcznikiem jako podstawowym źródłem wiedzy, ukierunkowującym na jej poznanie w danym cyklu kształcenia. Nauczyciele z tych szkół korzystają z różnych źródeł pisanych, ale najważniejszy jest dla nich bezpośredni , werbalny przekaz wiedzy, umiejętność jej komunikowania i uzasadniania uczniom. Z prawa oświatowego nie wynika obowiązek posługiwania się przez nauczycieli w toku edukacji szkolnej podręcznikami szkolnymi , w tym przede wszystkim zatwierdzonymi przez MEN. Nie ma przymusu korzystania z podręczników. O co więc jest ten raban?
4) Po czwarte, jeśli nawet nauczyciel korzysta z podręcznika zatwierdzonego przez MEN i znajdzie w nim jakiś błąd, kompromitujący, niedopuszczalny, skandaliczny, to przecież nie można zakładać, że pedagog w klasie szkolnej jest analfabetą, nieudacznikiem i nie potrafi tego błędu wychwycić. W końcu uczyć się mamy także na własnych i cudzych błędach. Nie ma w tym niczego zdrożnego. Zaufajmy naszym nauczycielom i uwierzmy, że potrafią sobie z takimi błędami poradzić, a nawet wykorzystać je w pracy dydaktycznej. Wystarczy, że zachęcą uczniów do tego, by ci odnaleźli w danej części podręcznika błąd, który nie powinien w nim mieć miejsca. Mogą nawet ogłosić konkurs i uczynić z tego „dochodzenia” grę dydaktyczną, itp.
5) Po piąte, warto postawić pytanie, dlaczego wśród współczesnych, wybitnych profesorów nie ma tak wielu autorów podręczników szkolnych? Otóż w toku rozwoju naukowego żadnemu młodemu doktorowi czy doktorowi habilitowanemu „nie opłaca się” pisanie podręcznika szkolnego, gdyż z tego tytułu nie może on liczyć ani na awans naukowy, ani też jego jednostka organizacyjna, w której jest zatrudniony, nie będzie się tym mogła wykazać w swoim dorobku. W jej bowiem ocenie nie bierze się pod uwagę podręczników szkolnych. Wysoko oceniane i punktowane jest autorstwo podręcznika akademickiego, ale już nie szkolnego, gdyż ten ostatni traktowany jest jak dzieło, wprawdzie potrzebne społecznie, ale jedynie popularyzujące wiedzę. Poza tym niektórzy spośród wybitnych naukowców nie mają – poza własnym doświadczeniem z dzieciństwa – pojęcia o szkole, procesie lekcyjnym, dydaktyce czy psychologii rozwojowej dzieci i młodzieży. Nie każdy z nich nadaje się do tego rodzaju zadań oświatowych, przy całym szacunku i podziwu dla wybitnych kompetencji naukowych.
6) Po szóste, jeśli już tak drażnią nas pojawiające się w jakichś podręcznikach błędy merytoryczne, to miejmy pretensje o to także do ich recenzentów wydawniczych, którzy je dopuścili do druku. Jeśli natomiast mają miejsce błędy ortograficzne, to wina spada także na wydawcę, który w pogoni za zyskiem oszczędza na korekcie językowej czy redakcji technicznej złożonego maszynopisu. Od tego jednak są czasopisma specjalistyczne, także te dla nauczycieli poszczególnych przedmiotów szkolnych, by w nich właśnie publikować swoje uwagi , a nie tylko koleżeńskie pochwały.
7) Po siódme, pojawił się przy okazji tej debaty wątek etatystyczny, by zmierzać w kierunku ograniczenia liczby podręczników na naszym rynku. Niektórzy pytają - po co nam tyle różnych wersji podręczników do nauczania historii, geografii czy matematyki? Właśnie o taką Polskę i oświatę walczyli ci, którzy dzisiaj świętowali rocznicę Porozumień Sierpniowych – wolną, pluralistyczną i otwartą na różnicę, o gwarancje dla indywidualnej czy zespołowej twórczości dla dobra wspólnego. Przerzucanie na MEN obowiązku dopuszczania do użytku szkolnego tylko jednego czy dwóch podręczników szkolnych, które miałyby być napisane przez najwybitniejszych naukowców na zamówienie władzy być może wyeliminuje błędy merytoryczne, ale zarazem pozbawi znakomitych nauczycieli spoza środowiska akademickiego szansy na twórcze i profesjonalne włączenie się w ten proces.
Jest jeszcze jeden aspekt tego zagadnienia, który wiąże się z procesem kształcenia nauczycieli. W kierowanej przez mnie Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi pracują wybitni profesorowie, ale i doktorzy nauk pedagogicznych, którzy są także autorami znakomitych podręczników do edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej (zintegrowanej). Ich zaangażowanie w tę twórczość jest efektem osobistej pasji i własnych doświadczeń pracy z dziećmi. Piszę o tym na stronie www.wsp.lodz.pl w liście skierowanym do kandydatów na prowadzone przez nas studia. Oznacza to, że można połączyć osobiste doświadczenie dydaktyczne autora znakomitego podręcznika szkolnego z kształceniem przez niego kandydatów do zawodu nauczycielskiego. Można także dowiedzieć się, jak wybitny nauczyciel stał się - w wyniku urzeczywistniania swojej pasji – pracownikiem naukowym i autorem czy współautorem podręcznika szkolnego.
Czy nasi uczniowie rzeczywiście noszą w tornistrach makulaturę? Jeśli nawet, to jest to surowiec wtórny, który można jeszcze wykorzystać dla pożytku wspólnego, albo sprzedać go w skupie na wagę.
Czego nie bierze się w tej debacie pod uwagę?
1) Po pierwsze, zdecydowana większość podręczników szkolnych jest wydana na bardzo wysokim poziomie merytorycznym i edytorskim, a także z zachowaniem zasad, jakie obowiązują we współczesnej dydaktyce. Podane w artykule przykłady są niewątpliwie skandalicznym niedbalstwem, a być może i wynikiem nierzetelności recenzenckiej, ale – jak w każdej dziedzinie ludzkiej aktywności – takie przypadki mogą się zdarzyć. Wystarczy porównać podręczniki szkolne wydawane dwadzieścia lat temu, a te, które dzisiaj znajdują się na rynku, by zobaczyć, jak wielka zaszła tu zmiana jakościowa w sposobach i formach upowszechniania wiedzy;
2) Po drugie, jeśli ktoś stawia tezę, że przed II wojna światową mieliśmy znakomite podręczniki szkolne, ponieważ ich autorami byli wybitni naukowcy, to nie można pominąć faktu, iż istotnie tak było, ale że zarazem niektórzy z tych profesorów byli zarazem nauczycielami szkół średnich lub edukatorami domowymi. Znali zatem nie tylko swoją dziedzinę wiedzy, ale zarazem przekazywali ją w szkole lub swoim uczniom. Mieli zatem doświadczenie dydaktyczne i świadomość tego, do jakiego odbiorcy muszą zaadresować określone treści oraz jak to uczynić, by były one zrozumiałe dla uczniów. Tak np. wybitny matematyk Stefan Banach na swoje studia zarabiał korepetycjami , a znany autor najpopularniejszego w Polsce „Elementarza” Marian Falski pracował najpierw jako nauczyciel domowy, zaś w latach 1919-1939 pracował w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a więc znane mu były problemy polskiej oświaty i dydaktyki.
3) Po trzecie, eksponowanie w publicystyce roli podręcznika szkolnego jako źródła wiedzy, które staje się jednym z najważniejszych czynników jakości kształcenia, jest nieporozumieniem. Istnieją bowiem modele szkół alternatywnych, w których nauczyciel nie posługuje się żadnym podręcznikiem jako podstawowym źródłem wiedzy, ukierunkowującym na jej poznanie w danym cyklu kształcenia. Nauczyciele z tych szkół korzystają z różnych źródeł pisanych, ale najważniejszy jest dla nich bezpośredni , werbalny przekaz wiedzy, umiejętność jej komunikowania i uzasadniania uczniom. Z prawa oświatowego nie wynika obowiązek posługiwania się przez nauczycieli w toku edukacji szkolnej podręcznikami szkolnymi , w tym przede wszystkim zatwierdzonymi przez MEN. Nie ma przymusu korzystania z podręczników. O co więc jest ten raban?
4) Po czwarte, jeśli nawet nauczyciel korzysta z podręcznika zatwierdzonego przez MEN i znajdzie w nim jakiś błąd, kompromitujący, niedopuszczalny, skandaliczny, to przecież nie można zakładać, że pedagog w klasie szkolnej jest analfabetą, nieudacznikiem i nie potrafi tego błędu wychwycić. W końcu uczyć się mamy także na własnych i cudzych błędach. Nie ma w tym niczego zdrożnego. Zaufajmy naszym nauczycielom i uwierzmy, że potrafią sobie z takimi błędami poradzić, a nawet wykorzystać je w pracy dydaktycznej. Wystarczy, że zachęcą uczniów do tego, by ci odnaleźli w danej części podręcznika błąd, który nie powinien w nim mieć miejsca. Mogą nawet ogłosić konkurs i uczynić z tego „dochodzenia” grę dydaktyczną, itp.
5) Po piąte, warto postawić pytanie, dlaczego wśród współczesnych, wybitnych profesorów nie ma tak wielu autorów podręczników szkolnych? Otóż w toku rozwoju naukowego żadnemu młodemu doktorowi czy doktorowi habilitowanemu „nie opłaca się” pisanie podręcznika szkolnego, gdyż z tego tytułu nie może on liczyć ani na awans naukowy, ani też jego jednostka organizacyjna, w której jest zatrudniony, nie będzie się tym mogła wykazać w swoim dorobku. W jej bowiem ocenie nie bierze się pod uwagę podręczników szkolnych. Wysoko oceniane i punktowane jest autorstwo podręcznika akademickiego, ale już nie szkolnego, gdyż ten ostatni traktowany jest jak dzieło, wprawdzie potrzebne społecznie, ale jedynie popularyzujące wiedzę. Poza tym niektórzy spośród wybitnych naukowców nie mają – poza własnym doświadczeniem z dzieciństwa – pojęcia o szkole, procesie lekcyjnym, dydaktyce czy psychologii rozwojowej dzieci i młodzieży. Nie każdy z nich nadaje się do tego rodzaju zadań oświatowych, przy całym szacunku i podziwu dla wybitnych kompetencji naukowych.
6) Po szóste, jeśli już tak drażnią nas pojawiające się w jakichś podręcznikach błędy merytoryczne, to miejmy pretensje o to także do ich recenzentów wydawniczych, którzy je dopuścili do druku. Jeśli natomiast mają miejsce błędy ortograficzne, to wina spada także na wydawcę, który w pogoni za zyskiem oszczędza na korekcie językowej czy redakcji technicznej złożonego maszynopisu. Od tego jednak są czasopisma specjalistyczne, także te dla nauczycieli poszczególnych przedmiotów szkolnych, by w nich właśnie publikować swoje uwagi , a nie tylko koleżeńskie pochwały.
7) Po siódme, pojawił się przy okazji tej debaty wątek etatystyczny, by zmierzać w kierunku ograniczenia liczby podręczników na naszym rynku. Niektórzy pytają - po co nam tyle różnych wersji podręczników do nauczania historii, geografii czy matematyki? Właśnie o taką Polskę i oświatę walczyli ci, którzy dzisiaj świętowali rocznicę Porozumień Sierpniowych – wolną, pluralistyczną i otwartą na różnicę, o gwarancje dla indywidualnej czy zespołowej twórczości dla dobra wspólnego. Przerzucanie na MEN obowiązku dopuszczania do użytku szkolnego tylko jednego czy dwóch podręczników szkolnych, które miałyby być napisane przez najwybitniejszych naukowców na zamówienie władzy być może wyeliminuje błędy merytoryczne, ale zarazem pozbawi znakomitych nauczycieli spoza środowiska akademickiego szansy na twórcze i profesjonalne włączenie się w ten proces.
Jest jeszcze jeden aspekt tego zagadnienia, który wiąże się z procesem kształcenia nauczycieli. W kierowanej przez mnie Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi pracują wybitni profesorowie, ale i doktorzy nauk pedagogicznych, którzy są także autorami znakomitych podręczników do edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej (zintegrowanej). Ich zaangażowanie w tę twórczość jest efektem osobistej pasji i własnych doświadczeń pracy z dziećmi. Piszę o tym na stronie www.wsp.lodz.pl w liście skierowanym do kandydatów na prowadzone przez nas studia. Oznacza to, że można połączyć osobiste doświadczenie dydaktyczne autora znakomitego podręcznika szkolnego z kształceniem przez niego kandydatów do zawodu nauczycielskiego. Można także dowiedzieć się, jak wybitny nauczyciel stał się - w wyniku urzeczywistniania swojej pasji – pracownikiem naukowym i autorem czy współautorem podręcznika szkolnego.
Czy nasi uczniowie rzeczywiście noszą w tornistrach makulaturę? Jeśli nawet, to jest to surowiec wtórny, który można jeszcze wykorzystać dla pożytku wspólnego, albo sprzedać go w skupie na wagę.
Czym może być szkoła?
2 października 2008 r zapraszamy na konferencję pt. "Czym może być szkoła?"
Organizator Konferencji:
Towarzystwo Działań dla Samorozwoju we Wrocławiu, które jest organem prowadzacym dwie szkoły społeczne: Autorskie Gimnazjum Samorozwoju GASSA i Liceum Ogólnokształcące Autorską Szkołę Samorozwoju ASSA, która działa na prawach eksperymentu dydaktycznego i powstała jako jedna z pierwszych alternatywnych szkół w Polsce po przemianie ustrojowej.
Formularz zgłoszeniowy: Czym może być szkoła?
Organizator Konferencji:
Towarzystwo Działań dla Samorozwoju we Wrocławiu, które jest organem prowadzacym dwie szkoły społeczne: Autorskie Gimnazjum Samorozwoju GASSA i Liceum Ogólnokształcące Autorską Szkołę Samorozwoju ASSA, która działa na prawach eksperymentu dydaktycznego i powstała jako jedna z pierwszych alternatywnych szkół w Polsce po przemianie ustrojowej.
Formularz zgłoszeniowy: Czym może być szkoła?
poniedziałek, 23 czerwca 2008
Szkoła z ludzką twarzą
Hubertus von Schoenebeck
Doktor filozofii, urodził się w roku 1947, jest ojcem dwojga dorosłych i dwojga młodszych dzieci.
W roku 1966 zdał maturę w liceum klasycznym.
W latach 1969 - 1972 odbył intensywne studia w zakresie nauk prawnych, koncentrując się na recepcji myśli prawnej, prawie konstytucyjnym i historii prawa europejskiego.
Po ukończeniu studiów nauczycielskich pracował przez rok (1975/76) w szkole podstawowej jako nauczyciel matematyki, biologii, fizyki i techniki. Był wychowawcą klasy i pełnił fukcję męża zaufania.
W latach 1976 – 1978 prowadził naukowy projekt badawczy nad możliwością postpedagogicznej komunikacji z dziećmi i w roku 1980 obronił pracę doktorską na ten temat na uniwersytecie w Osnabrück. W związku ze swoimi badaniami studiował także ruch praw dziecka w USA i konsultował swoją koncepcję postpedagogicznej komunikacji z Carlem C. Rogersem – twórcą terapii skoncentrowanej na komunikacji z klientem.
Od roku 1976 do 1980 - opierając się na doświadczeniach i rezultatach swoich badań - rozwijał postmodernistyczną filozofię i etykę »Amication«,.
W roku 1978, wspólnie z Jansem Ekkehardem Bonte, stworzył koncepcję »Przyjaźń z dziećmi« (»Freundschaft mit Kindern«) – po raz pierwszy w świecie łączącą postpedagogiczną teorię i praktykę. W tym samym roku powstało prawnie zarejestrowane Stowarzyszenie »Przyjaźń z Dziećmi« (»Freundschaft mit Kindern – Förderkreis e.V.«).
W roku 1980 podczas manifestacji pokoju zorganizowanej w Münster, proklamował »Niemiecki Manifest Dziecięcy« (»Deutsche Kindermanifest«) – spis praw dla młodych ludzi, inspirowany ruchem praw dziecka.
W 1985 roku stworzył trening samostanowienia (»Selbst-Verantwortungs-Training«) – formułę seminarium opartego na dynamice grupowej, służącego rozwijaniu odpowiedzialności za samego siebie.
Od roku 1978 do dziś pracuje jako oficjalny, publiczny propagator Stowarzyszenia »Przyjaźń z Dziećmi« oraz idei Amication, wyjaśniającej zasady samoakceptacji oraz życia wolnego od manipulacji wychowawczej. Prowadzi wykłady i spotkania w środowiskach uniwersyteckich, szkołach i ośrodkach kształcenia w Niemczech i za granicą. Prowadzi wiele seminariów poświęconych postpedagogicznej komunikacji. Jego międzynarodowa aktywność w Polsce, Czechach, Austrii, Szwajcarii, Holandii i Włoszech sprawiła, że idee postpedagogiczne są coraz bardziej znane, a wiele książek zostało przetłumaczonych i wydanych w Polsce i Czechach.
Jest autorem wielu książek i wydawnictw o tematyce postpedagogicznej.
Książki przetłumaczone i wydane w Polsce:
»Antypedagogika w dialogu. Wprowadzenie w rozmyślania antypedagogiczne«, Uniwersytet Mikołaja Kopernika. Studia Kulturowe i Edukacyjne, Toruń 1991
»Antypedagogika. Być i wspierać zamiast wychowywać«, Agencja Wydawnicza Jacek Santorski & Co., Warszawa 1994
»Kocham siebie takim, jakim jestem«, Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 1994
»Po tamtej stronie wychowania. Życie w wolności od psychicznej przemocy«, Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków, wydanie I – 1998, wydanie II – 1999;
»Szkoła z ludzką twarzą. Wizja i rzeczywistość«, Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 2001
Wykład dr Hubertusa von Schoenebecka odbył się w połowie czerwca 2008 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi.
czwartek, 8 maja 2008
Edukacja wielokulturowa: w Brazylii i Polsce
SPOTKANIA Z ANTROPOLOGIĄ – INTERDYSCYPLINARNE DYSKUSJE „SAID”
17 MAJA 2008, godz.14.00- 17.00
Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej UAM, ul.Św.Marcin 78, sala Burszty, POZNAŃ
Program:
14.00-14.30
dr Przemysław Grzybowski „Brazylia jakiej nie znacie – edukacja międzykulturowa i praca socjalna w dzielnicach biedy”
(Katedra Pedagogiki Ogólnej i Porównawczej na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy)
14.30- 15.00
mgr Izabela Czerniejewska „Edukacja dla grup mniejszościowych w Polsce”
(Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu)
15.00-17.00
Dyskusja inspirowana referatami i refleksjami uczestników. Najważniejsze jest spotkanie, rozmowa i dzielenie się doświadczeniami.
17.00- do czasu, gdy ostatni polegnie
Część nieoficjalna dla ochotników.
SERDECZNIE ZAPRASZAMY
Prosimy o potwierdzenie przybycia na: pia.said@gmail.com
Spotkania SAID są adresowane przede wszystkim do doktorantów i młodych doktorów prowadzących badania z zakresu antropologii i dziedzin pokrewnych. Mają na celu integrację młodych naukowców z całej Polski oraz stworzenie platformy do dyskusji, wymiany doświadczeń i współpracy między szerokim gronem antropologów ale również przedstawicieli innych nauk.
W razie pytań prosimy o kontakt:
Agata Hummel: a.hummel@pia.org.pl
Małgorzata Owczarska: m.owczarska@pia.org.pl
www.pia.org.pl
17 MAJA 2008, godz.14.00- 17.00
Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej UAM, ul.Św.Marcin 78, sala Burszty, POZNAŃ
Program:
14.00-14.30
dr Przemysław Grzybowski „Brazylia jakiej nie znacie – edukacja międzykulturowa i praca socjalna w dzielnicach biedy”
(Katedra Pedagogiki Ogólnej i Porównawczej na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy)
14.30- 15.00
mgr Izabela Czerniejewska „Edukacja dla grup mniejszościowych w Polsce”
(Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu)
15.00-17.00
Dyskusja inspirowana referatami i refleksjami uczestników. Najważniejsze jest spotkanie, rozmowa i dzielenie się doświadczeniami.
17.00- do czasu, gdy ostatni polegnie
Część nieoficjalna dla ochotników.
SERDECZNIE ZAPRASZAMY
Prosimy o potwierdzenie przybycia na: pia.said@gmail.com
Spotkania SAID są adresowane przede wszystkim do doktorantów i młodych doktorów prowadzących badania z zakresu antropologii i dziedzin pokrewnych. Mają na celu integrację młodych naukowców z całej Polski oraz stworzenie platformy do dyskusji, wymiany doświadczeń i współpracy między szerokim gronem antropologów ale również przedstawicieli innych nauk.
W razie pytań prosimy o kontakt:
Agata Hummel: a.hummel@pia.org.pl
Małgorzata Owczarska: m.owczarska@pia.org.pl
www.pia.org.pl
Subskrybuj:
Posty (Atom)
